Torby na kolana

  • Kontuzje

Torba na kolana przedstawia małą torebkę wypełnioną płynem maziowym. Funkcje torby na kolana to ochrona struktur wewnątrz kolana, zmniejszenie tarcia, a struktury ślizgają się w kontakcie podczas przesuwania stawu.

Wokół kolan znajduje się kilkanaście torebek. Pozwalają one na swobodne dotykanie struktur kolana, ponieważ zmniejsza się tarcie.

Torby - jest to mała torebka z płynem, znajdują się one między 2 strukturami (między kością a ścięgnem), które stale się dotykają i chronią struktury przed oddzieleniem od siebie. Wokół kolana znajduje się kilka torebek, które chronią ścięgna podczas ruchu lub ułatwiają poślizgnięcie się wokół miseczki..

TORBA

Niektóre torebki są kontynuacją oryginalnej wnęki. Torba skierowana do tyłu znajduje się nad jamą stawową, między dolnym końcem kości udowej a potężnym czworonożnym mięśniem.

TORBY PRZEDNIE I SIODŁOWE

Przednia torba na spłuczkę umożliwia przesunięcie kubka na bok podczas ruchu. Górne i dolne worki podszytkowe znajdują się wokół dolnego końca więzadła kostki i są przymocowane do wzgórka piszczelowego.

Kontrola stawu kolanowego

Staw kolanowy został bardzo uszkodzony z powodu urazów w wyniku urazów lub zapalenia kości i stawów. Zakres takiej szkody wymaga badania klinicznego oraz częstych i dalszych badań..

Rentgen gryzonia w osobnej pozycji, być może wraz z wprowadzeniem oddzielnej substancji do przestronnej przestrzeni (artografia), może zostać zamrożony.

PAN TOMOGRAFIA

Rezonans magnetyczny bardzo pomaga w wykrywaniu chorób kolana. Ten rodzaj nieinwazyjnego skanowania jest w stanie zidentyfikować problemy w tkankach miękkich wokół kolana, a także w kości, dlatego występuje częściej niż sztuka..

ARCHROSKOPIA

Innym sposobem zajrzenia do wnętrza kolana jest użycie miniaturowej kamery endoskopowej. Podczas tej procedury (w znieczuleniu ogólnym) chirurg często może usunąć uszkodzoną tkankę, co pomaga uniknąć dalszej interwencji chirurgicznej..

Obrazowanie MR jest kontynuacją złożonej anatomii układów. Przy takim skanowaniu kości stawu kolanowego i otaczające je tkanki są wyraźnie widoczne..

Przyśrodkowe zapalenie kaletki kolana: objawy i leczenie stanu zapalnego

Zapalenie kaletki jest procesem patologicznym, któremu towarzyszy zapalenie worka maziowego (kaletki) stawu.

W stawach kolanowych prawdopodobieństwo rozwoju tej patologii jest najwyższe, ponieważ kolano stale ma poważny wysiłek fizyczny.

Chorobie towarzyszą wyjątkowo nieprzyjemne objawy i znacząco wpływają na jakość życia ludzi.

Spójrzmy na to, co jest przyśrodkowe zapalenie kaletki stawu kolanowego, jakie są objawy i leczenie stanu zapalnego.

Przyczyny rozwoju przyśrodkowego zapalenia kaletki

Przez środkowe zapalenie kaletki stawu kolanowego rozumie się zapalenie błony maziowej środkowej kaletki środkowej kolana, położonej bliżej osi środkowej.

W przypadku tej choroby nadmiar wysięku gromadzi się w worku maziowym.

Zapalenie kaletki środkowej torby stawu kolanowego jest jednym z najczęstszych procesów zapalnych tej lokalizacji.

Wyjaśnia to zwiększone obciążenie kaletki przyśrodkowej, ponieważ jest ona związana z wieloma ścięgnami.

Główne przyczyny rozwoju tego patologicznego procesu:

  1. Nadmierne obciążenia - podnoszenie ciężarów w pracy, ciągłe utrzymywanie stóp, intensywny sport, nadwaga. Grupą ryzyka kierują przeprowadzki, sportowcy, lekarze, kupcy, kucharze, osoby otyłe.
  2. Urazy fizyczne - siniaki, skręcenia, łzy i złamania wynikające z uderzeń, upadków, zbyt dużych obciążeń stawu.
  3. Zakaźne uszkodzenie - penetracja jamy kaletki czynnika zakaźnego przez skaleczenie lub zakaźne ognisko w ciele z przepływem krwi lub limfy.
  4. Choroby układu mięśniowo-szkieletowego - w tym dna moczanowa, zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie wielostawowe.
  5. Starość - jest czynnikiem predysponującym do rozwoju zapalenia kaletki. Początek choroby wyjaśnia kruchość stawów, więzadeł i ścięgien, osłabienie mięśni oraz spowolnienie procesów metabolicznych spowodowane zmianami w organizmie związanymi z wiekiem..

Objawy zapalenia kaletki środkowej torby stawu kolanowego

Medialnemu zapaleniu kaletki stawu kolanowego towarzyszą wyjątkowo nieprzyjemne objawy, w szczególności:

  • Zespół bólowy - jego intensywność i charakter objawów zależą od stadium rozwoju choroby i progu bólu osoby. Początkowo ból wyraźnie odczuwa się podczas wysiłku fizycznego, ruchu i dotykania stawu. Postępującemu zapaleniu kaletki towarzyszy ciągły ból. Jeśli zaczniesz chorobę, prawie niemożliwe jest stanie się stopą.
  • Obrzęk i przekrwienie stawu kolanowego są wywoływane przez proces zapalny i nagromadzenie wysięku. W tym przypadku obszar kolana zwiększa objętość, staje się asymetryczny, a powierzchnia skóry zmienia kolor na czerwony. Ze względu na głębokość kaletki przyśrodkowej we wczesnych stadiach rozwoju patologii objawy te są rozmyte.
  • Wzrost temperatury - początkowo temperatura wzrasta tylko w obszarze zapalenia. Ale wraz z postępem choroby lub dołączeniem czynnika zakaźnego, ropieniem wysięku temperatura ciała może skoczyć do 39-40 ° C.
  • Ograniczenie ruchliwości i osłabienie mięśni - z powodu obrzęku pacjent nie może zginać i wyciągać nogi w kolanie. Ból tylko pogarsza ten objaw, noga nie tylko staje się mniej ruchoma, ale staje się bolesna.

Diagnoza i leczenie przyśrodkowego zapalenia kaletki stawu kolanowego

Przed rozpoczęciem leczenia zapalenia kaletki lekarz musi postawić dokładną diagnozę, określić etap i charakter rozwoju choroby.

Jeśli istnieje podejrzenie zapalenia kaletki worka przyśrodkowego, przede wszystkim wymagane są następujące środki diagnostyczne:

  1. wstępne badanie z palpacją dotkniętego obszaru, wykonywanie ruchów w celu zgięcia i wyprostu;
  2. diagnostyka ultradźwiękowa (ultradźwięki);
  3. Badanie rentgenowskie;
  4. przebicie do pobierania próbek i późniejszej analizy mazi stawowej.

Na podstawie uzyskanych danych określa się taktykę leczenia.

Jednak leczenie zachowawcze niewiele różni się od metod radzenia sobie z innymi typami zapalenia kaletki:

  • Zapewnienie minimalnej aktywności fizycznej i stresu na obolałej nodze. Aby to zrobić, musisz nie tylko mniej się poruszać, stosuje się kule, bandaże mocujące.
  • Leki przeciwzapalne, zwykle z grupy NLPZ - mogą łagodzić stany zapalne, łagodzić ból, a także działać przeciwgorączkowo (często stosowane w postaci maści).
  • Środki przeciwbólowe - są niezbędne w przypadku silnego bólu na późniejszych etapach rozwoju patologii. Jeśli podanie doustne nie pomaga, można je podać przez wstrzyknięcie dostawowe..
  • Antybiotyki - są stosowane tylko w zakaźnym przebiegu zapalenia kaletki. Leki wstrzykuje się do stawu, domięśniowo lub dożylnie.
  • Fizjoterapia - stosuje się elektroforezę, magnetoterapię, laseroterapię, ultradźwięki i inne techniki.

W skrajnych przypadkach, jeśli nie ma reakcji na leczenie zachowawcze lub choroba postępuje za bardzo, wykonuje się operację wycięcia zapalenia torebki.

Wniosek

Przyśrodkowe zapalenie kaletki - w większości przypadków patologię można skutecznie wyleczyć, ponad 90% pacjentów całkowicie powraca do zdrowia.

Ale w tym celu ważne jest, aby skonsultować się z lekarzem, gdy pojawią się pierwsze objawy i zastosować się do zaleceń specjalisty.

Zapalenie kaletki stawu kolanowego: przyczyny, objawy, leczenie

Co to jest zapalenie kaletki stawu kolanowego? To zapalenie ma charakter szczelinowy w kształcie torby (torebki), umieszczonej obok miejsca przyczepienia ścięgien mięśni do kości, pod nimi i w pobliżu stawu.

Otacza kolano 10 torebek wyłożonych błoną maziową. Zmniejszają tarcie kostne.

Klasyfikacja

Według ICD 10 personel medyczny stosuje kody rubryk M70-M71 w przypadku zapalenia kaletki stawu kolanowego. Obejmuje przed kaloryczne zapalenie kaletki pod kodem M70.4, w przypadku innego zapalenia kaletki kod jest kodowany - M70.5. W przypadku chorób tkanek miękkich kolana, w tym nieokreślonych, przypisano kody M70.8, M70.9 MKB-10.

Najbliższe do stawu są 4 kaletki:

  • powyżej i poniżej kolana i kielicha - infrapatellar, prepatellar i suprapatellar - największa torba;
  • bursa „gęsia” stopa lub Cyst Baker - wewnątrz kolana w dół.

Z wyglądu zapalenie kaletki stawu kolanowego jest:

  • suprapatellar (infrapatellar) lub podkolanowy. Rozwija się w torebce maziowej pod kolanem z powodu urazów ścięgien. Staw kolanowy nie bierze udziału w procesie patologicznym z powodu braku połączenia między jego jamą a torebką maziową;
  • przedtrzonowiec z rozwojem ponad kolanem z powodu urazu kielicha;
  • Torbiel Bakera po wewnętrznej stronie dolnej części stawu kolanowego z powodu dużej masy ciała. Torba pod kolanem jest podzielona na 2 części i całkowicie zajmuje jamę podkolanową i zwykle łączy się z jamą stawową. Dlatego zapalenie kaletki może wystąpić przeciwko zapaleniu stawów i komplikować diagnozę i różnicowanie choroby.

W kształcie zapalenie kaletki dzieli się na powierzchowne (na przykład przedkomórkowe) z lokalizacją między skórą a tkanką kostną. A także na głębokości, która występuje między tarciem kości stawu i mięśni. W zależności od przebiegu i aktywności zapalenie jest ostre lub przewlekłe..

Pod względem nasilenia zapalenie kaletki występuje:

  • surowicze z umiarkowanym zaczerwienieniem elastycznej skóry, lekką temperaturą i bólem;
  • zakaźny (ropny) z intensywnym i gorącym tworzeniem się, przekrwienie skóry, ostre bóle, wysoka gorączka, zmiany zwłóknieniowe i gęste złogi soli w worku maziowym.

Zapalenie kaletki może rozwinąć się w związku z chorobami ogólnoustrojowymi: gruźlicą, rzeżączką, mocznicą metaboliczną, nadczynnością przytarczyc i stanem zapalnym tkanek miękkich o innym charakterze. Pacjenci skarżą się na ogólne i osłabienie mięśni, złe samopoczucie, niemożność poruszania nogą. Trudno im siedzieć, wstawać i chodzić z powodu bólu w kolanie.

Jeśli worek maziowy i ścięgno ulegną zapaleniu, które ma z nim kontakt, wówczas choroba nazywa się zapaleniem ścięgien. Jest z nim związany rodzaj torbieli Baker - patologia bez uszkodzenia stawu kolanowego, która nazywa się anseriną lub zapaleniem kaletki „gęsiej łapy”.

Obserwuje się go u kobiet po 40 latach z powodu otyłości, zapalenia stawów kolanowych, płaskostopia lub cukrzycy. Ta patologia występuje u sportowców po joggingu, z pęknięciem łąkotki oraz u osób z długotrwałym chodzeniem, nagłym dużym obciążeniem nóg, częstym schowaniem stopy do wewnątrz i wrażliwymi ścięgnami.

Zapalenie obejmuje mięśnie półbłonkowe i pół ścięgna oraz wewnętrzne więzadło boczne w miejscach przyczepu. W tym przypadku występuje obrzęk, przekrwienie i ból podczas zginania kolana, chodzenia, szczególnie po schodach, przedłużony pobyt na nogach w jednym miejscu.

Często zapalenie torebki stawu kolanowego rozwija się w największej torebce przedkolanowej: pod skórą i pod powięź. Jeśli stan zapalny torebek infrapatellarnych: powierzchowny piszczel i / lub głęboki, diagnozuje się zapalenie kaletki śródpiersiowej, które nazywa się „kolanem skoczka”. Przyczyną rozwoju tych dwóch patologii są choroby ogólnoustrojowe, urazy rzepki i uszkodzenie jej więzadeł (patrz. Dlaczego występuje zapalenie kaletki stawu kolanowego: przyczyny, objawy i leczenie).

Często występuje zapalenie kaletki gęsiej stopy stawu kolanowego (nr 6 na rysunku) i torbiel Bakera. Jednocześnie zaangażowana jest torebka podkolanowa i cielęca (nr 4 i 5).

Rozwijają się w związku z urazami kości kolanowych (patrz Często występujące urazy stawu kolanowego), więzadeł, współistniejących chorób: zapalenie stawów, w tym reumatoidalne, zapalenie stawów - artroza, SLE. A także z powodu przeciążenia stawu kolanowego podczas treningu i podczas ciężkiej pracy.

Inne przyczyny zapalenia kaletki są odnotowane:

  • proces reaktywny spowodowany patogenną mikroflorą, która przenikała w przypadku uszkodzenia więzadeł i łąkotek do krwi lub pod skórę;
  • dna moczowa: zaburza procesy metaboliczne, więc sole odkładają się na tkankach, a staw ulega zapaleniu. Zapalenie jest przenoszone na najbliższe woreczki maziowe;
  • duża masa ciała, która obciąża staw kolanowy;
  • łuszczyca i sepsa: choroby rozwijają ostry i przewlekły proces patologiczny w torebce;
  • nieznane powody, to znaczy nie zidentyfikowane na czas.

Objawy zapalenia kaletki stawu kolanowego znajdują odzwierciedlenie w tabeli:

Objawy patologii są lokalne i oznaki ogólnego zatrucia.

Diagnostyka

Aby ustalić dokładną diagnozę, są one badane przez chirurga lub traumatologa. Lekarz prowadzący wykonuje następujące czynności:

  • wizualnie sprawdza kolano i dłonie;
  • bada radiogramy ultradźwiękowe i radiografię kolana w dwóch projekcjach;
  • jeśli to konieczne, przepisuje nakłucie do badania cytologicznego składu komórkowego i chemicznego wysięku, sieje mikroflorę w celu ustalenia wrażliwości na antybiotyki (patrz Przebicie stawowe - co to jest procedura i jak ją wykonać?);
  • przeprowadza biopsję i / lub artroskopię w celu wyjaśnienia rodzaju zapalenia kaletki;
  • przepisuje testy i badania w laboratorium na obecność przeciwciał przeciwjądrowych, reakcje serologiczne, czynnik reumatoidalny w celu ustalenia zakaźnego mikroorganizmu.

Aby wykluczyć współistniejące patologie zapalne w postaci zapalenia ścięgna, zapalenia stawów lub artrozy, przeprowadza się diagnostykę różnicową.

Często zapalenie kaletki stawu kolanowego rozwija się wraz z zapaleniem błony maziowej, ścięgien, podwichnięcia, deformacji artrozy. Obiektywny obraz można zobaczyć za pomocą artropneumografii.

Za pomocą znieczulenia miejscowego cienką igłę wprowadza się do stawu kolanowego i przepuszcza przez niego tlen medyczny, ustawiając ciśnienie na poziomie 60-120 ml. Po 15 minutach radiogramy są badane w projekcjach bocznych. Odwrócenie torby / torebki, jej fałdy pterygoidowe determinują obecność przerostu tkanki tłuszczowej.

MRI pokazuje tkanki miękkie i więzadła stawu w płaszczyźnie strzałkowej i podkładkę tłuszczową, pokazuje połączenie łąkotki i ścięgien Winslowa, a także ciało Goffa i ich intensywność.

Ultrasonografia ujawnia obecność:

  • wysięk i jego niejednorodność;
  • uszkodzenie ścięgien;
  • wtrącenia zagraniczne;
  • zmieniony kontur rzepki, integralność jej struktur i grubość więzadła;
  • przerost tkanki tłuszczowej;
  • uszkodzenie, zmiany w strukturze fałdu śródpiersiowego;
  • w więzadłach (bocznej) rozkurczu;
  • wtrącenia i narośle na powierzchni kości uda i piszczeli;
  • zaburzenia konturów i grubości chrząstki szklistej;
  • zmiany w stawie kolanowym: jego struktura, kształt i kontury (w tym przypadku patologie, takie jak fragmentacja, zwapnienie, tworzenie się płynu w strefach parakapsułkowych łąkotki: wewnętrzna i zewnętrzna).

Artrografia i bursografia, a także MRI, pozwalają na dokładną diagnozę. Przebicie wykonuje się w górnym i dolnym rogu rzepki. Zapalenie kaletki sprzyja zmianie składu komórkowego płynu w kaletce.

  • neutrofilowy - z ostrym stanem zapalnym;
  • limfocytowy i jednojądrzasty - w stadium przewlekłym;
  • eozynofilowy - w obecności alergii.

Przebicie i artrocenteza

W procesie nakłuwania pobiera się próbkę płynu maziowego za pomocą strzykawki o objętości 10-20 ml. Następnie, zgodnie ze wskazaniami, wykonuje się zastrzyki różnych leków, na przykład Diprospan lub hydrokortyzon.

Artrocenteza - co to jest? W przypadku artocentezy (nakłucie lub aspiracja zamknięta) stawu kolanowego określa się przyczyny bólu, obrzęku i wypełnienia torebki płynem.

Wyciek usuwa się tą samą metodą, ataki bólu są zmniejszone, a ruchomość kolana jest zwiększona, przeprowadza się diagnostykę różnicową, diagnozę potwierdza się, obecność infekcji w wysięku i kryształach, co może wskazywać na dnę lub dnawe zapalenie stawów. Po wypompowaniu płynu, jeśli to konieczne, lekarz wprowadza niezbędny lek do stawu.

W procesie artrocentezy w celu oczyszczenia kaletki w znieczuleniu miejscowym igła jest prostopadła do wnęki torby na głębokość 1,5-2,5 cm, a ciecz jest wypompowywana, a następnie wstrzykuje się lek. Po wyjęciu igły miejsce wstrzyknięcia jest lekko wciskane i nakładany jest bandaż. Procedura trwa 5-10 minut. W znieczuleniu miejscowym pacjent może odczuwać pieczenie lub mrowienie..

Rekomendacje Po artrocentezie, w celu normalnej naprawy stawów w domu, zimne okłady powinny być wykonywane co 3-4 godziny lub lód należy nakładać przez 20 minut. W przypadku bólu - weź środek znieczulający w porozumieniu z lekarzem.

Instrukcje dotyczące nakłuwania podane na wideo w tym artykule. Cena procedury wynosi od 4500-5000 rubli.

Który lekarz leczy zapalenie kaletki stawu kolanowego? Początkowo terapeuta bada pacjenta, następnie chirurga i chirurga urazowo-ortopedycznego. Każdy z lekarzy może przepisać konkretny indywidualny schemat leczenia..

Główne metody leczenia zapalenia kaletki stawu kolanowego podano w tabeli:

Staw kolanowy

Staw kolanowy, art. rodzaj jest największym i jednocześnie najbardziej złożonym ze wszystkich stawów. Wynika to z faktu, że w tym miejscu najdłuższe dźwignie kończyny dolnej (kości udowej i dolnej części nogi) łączą się, wykonując największy zakres ruchów podczas chodzenia.

W jego tworzeniu biorą udział: dystalny koniec kości udowej, bliższy koniec kości piszczelowej i rzepka. Powierzchnie stawowe kłykcia kości udowej, poruszające się piszczeli, są wypukłe w kierunku poprzecznym i strzałkowym i reprezentują odcinki elipsoidy. Facies articularis górny od piszczeli, łączący się z kłykciami kości udowej, składa się z dwóch lekko wklęsłych obszarów stawowych pokrytych chrząstką szklistą; te ostatnie są uzupełnione dwiema dostawowymi chrząstkami lub łąkotką, meniscus lateralis et medialis, leżącymi między kłykciami kości udowej a powierzchniami stawowymi kości piszczelowej.

Każdy menisk reprezentuje trójkątną płytkę zagiętą wzdłuż krawędzi, której obwodowa pogrubiona krawędź jest połączona z torebką stawową, a spiczasta krawędź zwrócona do wnętrza stawu jest wolna. Łękotka boczna jest bardziej zgięta niż przyśrodkowa; ten ostatni w swojej formie bardziej przypomina półksiężyc, podczas gdy boczny zbliża się do koła. Końce obu menisci są przymocowane z przodu iz tyłu do wybitnych intercondylaris. Przed obiema łąkotkami rozciąga się włóknisty pakiet zwany lig. rodzaj transwersalny.

Kapsuła stawowa jest przymocowana lekko cofając się od krawędzi powierzchni stawowych uda, piszczeli i rzepki.

Dlatego na udzie unosi się z przodu do góry, omijając patellaris facies, po bokach przechodzi między kłykciami i kością śródstopia, pozostawiając ją na zewnątrz torebki w celu przyczepienia mięśni i więzadeł, a z tyłu opada na krawędzie powierzchni stawowych kłykci. Ponadto przednia błona maziowa tworzy dużą inwersję, suprapatellaris kaletki, rozciągającą się wysoko między kość udową a mięsień czworogłowy uda. Czasami suprapatellaris kaletki piersiowej można zamknąć i odizolować od jamy stawu kolanowego.

Na kości piszczelowej kapsułka jest przymocowana wzdłuż krawędzi powierzchni stawowych kłykci. Na rzepce rośnie do krawędzi chrząstkowej powierzchni, w wyniku czego wydaje się, że jest włożona do przedniej części kapsułki, jak w ramce. Po bokach stawu znajdują się więzadła poboczne biegnące prostopadle do osi czołowej: po stronie przyśrodkowej lig. collaterale tibiale (od epicondylus medialis uda do krawędzi piszczeli, połączony z kapsułką i łąkotką przyśrodkową), a od strony bocznej lig. collaterale fibulare (od epicondylus lateralis do głowy strzałek).

Na tylnej stronie torebki stawu kolanowego znajdują się dwa więzadła wplecione w tylną ścianę torebki - lig. popliteum arcuatum i lig. popliteum obliquum (jeden z 3 końcowych wiązek ścięgna m. semimembranosi).

Na przedniej stronie stawu kolanowego znajduje się ścięgno mięśnia czworogłowego uda, które pokrywa rzepkę jak kość sezamowa, a następnie przechodzi w gruby i mocny więzadło lig..

Po bokach rzepki boczne przedłużenia ścięgna mięśnia czworogłowego tworzą tzw. Rzepki siatkówki (laterale et mediate), składające się z wiązek pionowych i poziomych; wiązki pionowe są przymocowane do kłykcia kości piszczelowej, a poziome do obu epikodyli kości udowej. Te pakiety utrzymują rzepkę w pozycji podczas ruchu.

Oprócz opisanych więzadeł pozastawowych staw kolanowy ma dwa więzadła dostawowe, zwane liggiem krzyżowym. rodzaj cruciata. Jednym z nich jest front, lig. cruciatum anterius, łączy wewnętrzną powierzchnię kłykcia bocznego kości udowej z obszarem międzyżebrowym przedniej piszczeli. Drugi to plecy, lig. cruciatum posterius, przechodzi od wewnętrznej powierzchni przyśrodkowej kłykci kości udowej do obszaru międzykręgowego tylnego piszczeli.

Błona maziowa wyściełająca wnętrze kapsułki pokrywa więzadła krzyżowe wystające do stawu i tworzy dwa tłuste fałdy, na powierzchni przedniej stawu poniżej rzepki, które dopasowują się w każdej pozycji kolana do powierzchni stawowych, wypełniając szczeliny między nimi.

Więzadła krzyżowe dzielą jamę stawową na części przednią i tylną, zapobiegając, w przypadku stanu zapalnego, do pewnego czasu penetracji ropy z jednej części do drugiej.

W pobliżu stawu znajduje się seria torebek maziowych; niektóre z nich komunikują się ze stawem. Na przedniej powierzchni rzepki znajdują się torby, których liczba może dochodzić do trzech: pod skórą - Bursa prepatellaris subcutanea, głębiej pod powięź - Bursa subfascialis prepatellaris, wreszcie pod aponeurotycznym rozciąganiem m. zapalenie quadricipitis - Bursa subtendinea prepatellaris. W dolnym punkcie mocowania lig. rzepki, między tym więzadłem a piszczelem znajduje się stały, nie stawowy worek maziowy, Bursa infrapatellaris profunda.

W tylnej części stawu torby znajdują się pod miejscami mocowania prawie wszystkich mięśni.

W stawach kolanowych możliwe są ruchy: zgięcie, wyprost, obrót. Z natury jest stawem kłykciowym. Podczas przedłużania kurczliwość menisci, ligg. collateralia et cruciata są silnie rozciągnięte, a piszczel wraz z udem zamienia się w jedną nieruchomą całość. Po zgięciu łąkotki wyprostowują się, ligg. collateralia ze względu na zbieżność ich punktów przywiązania rozluźniają się, w wyniku czego przy zgiętym kolanie istnieje możliwość obrotu wokół osi pionowej. Gdy dolna noga obraca się do wewnątrz, więzadła krzyżowe hamują ruch. Wręcz przeciwnie, więzadła krzyżowe rozluźniają się. Ograniczenie ruchu występuje w tym przypadku z powodu więzadeł bocznych.

Urządzenie i lokalizacja więzadeł stawu kolanowego u ludzi przyczynia się do jego długiego pobytu w pozycji pionowej. (Przeciwnie, u małp więzadła stawu kolanowego utrudniają postawę w pozycji pionowej i ułatwiają kucanie).

Przekrój strzałkowy stawu kolanowego, obraz ważony protonem z tłumieniem sygnału z tkanki tłuszczowej (rezonans magnetyczny):
1 - boczne kłykcie piszczeli; 2 - łąkotka boczna;
3 - mięsień łydki, głowa boczna; 4 - kłykcie boczne kości udowej;
5 - chrząstka epifmzar: 6 - biceps femoris; 7 - boczny szeroki mięsień uda. a - Prześwietlenie kolana w bezpośredniej projekcji:
1 - kłykcie środkowej kości udowej: 2 - kłykci boczne kości udowej; 3 - przyśrodkowy wiosło;
4 - boczny malyshelok; 5 - rzepka: 6 - dolny biegun rzepki; 7 - górny biegun rzepki;
5 - przyśrodkowe kłykcie piszczeli; 9 - kłykcie boczne piszczeli: 10 - przyśrodkowe guzki międzymięśniowe;
11 - guzek międzykręgowy boczny; 12 - głowa kości strzałkowej: 13 - przestrzeń stawowa stawu kolanowego.
b - Rentgen kolana w rzucie bocznym:
1 - przyśrodkowy kłykcia kości udowej; 2 - kłykcie boczne kości udowej: 3 - dolna część śródmięśniowa kości udowej;
4 - rzepka; 5 - głowa kości strzałkowej: 6 - wyrostek podkolanowy; 7 - guzowatość piszczeli;
8 - przednia powierzchnia trzonu kości boliberskiej; 9 - tylna powierzchnia trzonu kości piszczelowej;
10 - przestrzeń stawowa stawu kolanowego; 11 - boczne kłykcie piszczeli; 12 - przyśrodkowy kłykcie piszczeli.

Dopływ krwi do kolana

Staw kolanowy jest odżywiany z rete articulare, który tworzy aa. rodzaj superiores medialis i lateralis, aa. rodzaj ihferiores medialis et lateralis, a. rodzaj mediów (od a.poplitea), geniis descendens (od a. femoralis), aa. recurrentes tibiales anterior et posterior (from a.tibialis anterior). Odpływ żylny występuje przez te same żyły w głębokich żyłach kończyny dolnej - vv. tibiales anteriores, v. poplitea, v. femoralis. Odpływ limfy następuje przez głębokie naczynia limfatyczne w nodi lymphatici poplitei. Kapsułka stawu od nn jest unerwiona. tibialis et peroneus communis.

Film instruktażowy na temat dopływu krwi do stawu kolanowego znajduje się tutaj..

Zapalenie kaletki stawu kolanowego - objawy i leczenie

Co to jest zapalenie kaletki stawu kolanowego? Przyczyny, diagnoza i metody leczenia zostaną omówione w artykule dr Bashkurova I.S., lekarza USG z 10-letnim doświadczeniem.

Definicja choroby Przyczyny choroby

Zapalenie kaletki stawu kolanowego jest zapaleniem błony maziowej (stawowej) kolana, które objawia się bólem w stawie i ogranicza jego ruchomość, w niektórych przypadkach powoduje obrzęk i zaczerwienienie. Ostre lub przewlekłe.

Worek maziowy (lub torebka) to mała wnęka z płynem. Bursa znajdują się w miejscach największego tarcia różnych tkanek: ścięgien, mięśni i wypukłości kości. Z powodu normalnego funkcjonowania toreb stawowych tarcie podczas ruchu jest zmniejszone. Ściana wiertła jest dwuwarstwowa: warstwa zewnętrzna składa się z gęstej tkanki łącznej; wewnętrzna nazywana jest błoną maziową, zwykle wytwarza niewielką ilość płynu. W przypadku naruszenia toreb maziowych ruchy stawów są niemożliwe.

Staw kolanowy jest jednym z najbardziej złożonych stawów w ludzkim ciele. Obejmuje dużą liczbę worków maziowych:

  • suprapatellar (suprapatellar);
  • przed rzepka (przedgatunkowa);
  • pod-rzepka powierzchowna i głęboka (infra-rzepka);
  • gęsia torba (anserina);
  • worek przyśrodkowego (wewnętrznego) więzadła bocznego;
  • worek bocznego (zewnętrznego) więzadła bocznego;
  • worek lub przewód oczny;
  • worek ścięgna mięśnia półbłoniastego (półbłoniastego);
  • worek przyśrodkowej (wewnętrznej) głowy mięśnia brzuchatego łydki - worek cielęcy;
  • ścięgno podkolanowe - podkolanowe.

Zapalenie kaletki może wystąpić w każdym z tych rodzajów toreb [10].

Przyczyny zapalenia kaletki stawu kolanowego mogą być różne [5]:

  • pojedyncze urazy lub przewlekłe mikrourazy ze stałymi przeciążeniami często powodują zapalenie kaletki u sportowców lub osób wykonujących pracę fizyczną. Jednorazowe urazy obejmują upadek na kolano, uderzenia w staw kolanowy, częściowe lub całkowite pęknięcie aparatu więzadłowego i ścięgien stawu kolanowego. Przewlekłe przeciążenie jest również możliwe w przypadku nadwagi i długotrwałego obciążenia.
  • artropatie mikrokrystaliczne są kolejną przyczyną zapalenia kaletki. Są to choroby stawów, w których osadzają się mikrokryształy soli o różnych składach. Takie choroby obejmują artropatię dnawą (odkładanie się soli kwasu moczowego w stawach) i artropatię pirofosforanową (tworzenie pirofosforanu wapnia w stawach).
  • różne rodzaje zapalenia stawów, na przykład reumatoidalne zapalenie stawów (autoimmunologiczna choroba ogólnoustrojowa, która powoduje zapalenie stawów, w tym w worku stawowym), łuszczycowe zapalenie stawów, dnawe zapalenie stawów.
  • infekcja bakteryjna wywołana przez drobnoustroje pyogenne (np. Staphylococcus aureus) jest kolejną przyczyną zapalenia kaletki.

Objawy zapalenia kaletki kolana

Zapalenie kaletki ma wspólne objawy, które wystąpią przy zapaleniu dowolnej torebki maziowej, i są objawy charakterystyczne tylko dla zapalenia torebki z określonego miejsca.

Typowe objawy zapalenia kaletki dowolnej lokalizacji obejmują [1] [5]:

  • zespół bólowy;
  • obrzęk (obrzęk) w okolicy worka lub całego stawu;
  • zaczerwienienie w obszarze torby;
  • przekrwienie (z ostrym zapaleniem kaletki);
  • gorączka w obszarze zapalenia, w niektórych przypadkach ogólny wzrost temperatury ciała;
  • ograniczenie ruchów w stawie o różnym nasileniu, od niewielkiego ograniczenia zgięcia i wyprostu, aż do całkowitej niezdolności do wykonywania ruchów, niezdolności do stania na obolałej nodze;
  • objawy zatrucia (osłabienie, bóle głowy, nudności) pojawiają się, gdy dołączona jest infekcja i ropienie zapalnej torby.

Objawy zapalenia kaletki stawu kolanowego mogą się różnić w zależności od stanu zapalnego torby.

Zapalenie kaletki przedpiersiowej - ból i obrzęk rozwijają się w obszarze worka przed rzepkiem, to znaczy przed rzepką.

Suprapatellar (zapalenie kaletki maziowej) - obrzęk powstaje nad rzepką. Ból odczuwa się podczas zgięcia i wyprostu w stawie. Wraz ze wzrostem zjawisk zapalnych staje się pulsujący i odczuwalny zarówno w spoczynku, jak i podczas ruchów. W przypadku infekcji pojawiają się zaczerwienienia okolicy stawu, objawy zatrucia i gorączka - temperatura ciała wzrasta do 38-39 ° C i więcej.

Zapalenie kaletki bezczaszkowej - ból i obrzęk powstają w rzucie worka rzepkowego, w przybliżeniu na poziomie guzowatości piszczeli i nieco wyżej. Na początkowych etapach procesu nie ma ograniczenia ruchu w stawie, ale w miarę postępu stanu zapalnego, bólu i obrzęku narastają ograniczenia w zgięciu i przedłużeniu, obrzęku, przekrwieniu, hipertermii, objawach zatrucia.

Zapalenie kaletki Anserine (zapalenie kaletki gęsiej) - stopa gęsia to połączenie ścięgien trzech mięśni (pół ścięgien, cienkich i krawieckich) w miejscu ich przyczepienia do piszczeli. Wszystkie lokalne objawy (obrzęk, ból, zaczerwienienie, miejscowy wzrost temperatury skóry) są zlokalizowane w rzucie worka anserinowego.

Półbłoniaste zapalenie kaletki jest stanem zapalnym worka znajdującym się w strefie przyczepu ścięgna mięśnia półbłoniastego do tylnej i przyśrodkowej powierzchni kości piszczelowej. Oznacza to, że wszystkie lokalne objawy zostaną zlokalizowane w okolicy podkolanowej od wewnątrz. Jeśli zapalenie kaletki staje się przewlekłe, powstaje torbiel Baker (przepuklina w kolanie).

Patogeneza zapalenia kaletki stawu kolanowego

Podstawą mechanizmu rozwoju zapalenia kaletki jest reakcja błony maziowej [1]. Błona maziowa zwykle wytwarza zarówno ciecz, jak i ją pochłania. Jeśli równowaga produkcji i absorpcji zostanie zaburzona, nadmiar płynu gromadzi się we wnęce worka [5] [8]. Naruszenie tej równowagi może spowodować:

  • urazy w okolicy worka maziowego z uszkodzeniem błony maziowej;
  • procesy autoimmunologiczne - ciało zaczyna postrzegać swoje tkanki jako obce, co prowadzi do stanu zapalnego;
  • czynniki zakaźne - bakterie i wirusy, które powodują zapalenie błony maziowej. Czynniki zakaźne mogą dostać się do worka na kilka sposobów: z zewnątrz przez uszkodzone tkanki miękkie lub od wewnątrz ze strumieniem krwi (szlak krwiotwórczy) i limfą (szlak limfogenny).

Na pierwszych etapach rozwoju zapalenia kaletki nadmiar płynu (wysięk surowiczy) jest przezroczysty i jednorodny. W przypadku braku szybkiego leczenia płyn gromadzi się w jamie torebki maziowej, do tego procesu może dołączyć infekcja bakteryjna. Głównym objawem infekcji jest ropienie (surowiczy wysięk staje się ropny). Lokalnie objawia się to wzrostem obrzęku i bólu, pojawia się zaczerwienienie skóry, jej temperatura wzrasta. Wraz z postępem procesu ropnego zaczynają pojawiać się objawy zatrucia - gorączka, osłabienie, złe samopoczucie.

Podstawą patogenezy zapalenia kaletki w artropatiach mikrokrystalicznych (pirofosforan, dna moczanowa) jest odkładanie się soli w postaci złogów w ścianie kaletki, co prowadzi do mikrourazów błony maziowej, które reagują na uszkodzenie przez wytwarzanie nadmiaru płynu i rozwój stanu zapalnego.

Klasyfikacja i etapy rozwoju zapalenia kaletki stawu kolanowego

Zapalenie kaletki i zapalenie torebki stawowej stawu kolanowego są klasyfikowane według szeregu znaków [1] [2] [5] [7]:

Zgodnie z przebiegiem klinicznym: ostry, podostry, przewlekły, nawracający.

Z powodu wystąpienia:

  • aseptyczne, w tym pourazowe zapalenie kaletki maziowej. Przyczyną mogą być różne czynniki, autoimmunologiczne, dysmetaboliczne, takie jak dna moczanowa i inne krystaliczne artropatie;
  • zakaźne lub septyczne zapalenie kaletki. W zależności od patogenu, który spowodował zapalenie, septyczne zapalenie kaletki maziowej dzieli się na niespecyficzne (spowodowane przez gronkowce, paciorkowce i inne bakterie) i specyficzne (gruźlica, gonokoki, bruceloza, syfilityczne).

Ze względu na charakter zapalenia wyróżnia się surowicze zapalenie kaletki, surowiczo-włókniste, ropne i ropno-krwotoczne.

Według lokalizacji zapalnej torby:

  • powierzchowne - worek maziowy znajduje się powierzchownie, pod skórą. Należą do nich zapalenie kaletki przedmięśniowej lub rzepki, powierzchowne zapalenie kaletki rzepki;
  • głęboki (suchy, pachowy) - worek maziowy znajduje się pod wystarczająco dużą warstwą tkanki miękkiej. A czasami zapalenie takiej torby naśladuje patologię stawu, w pobliżu którego się znajduje.

Powikłania zapalenia kaletki kolana

Powikłania procesu zapalnego worka maziowego rozwijają się z następującymi czynnikami:

  • przedwczesne leczenie;
  • niepełne leczenie lub niewystarczająca ilość środków leczenia;
  • zmiany w układzie odpornościowym (obniżona odporność, w tym niedobór odporności o różnej etiologii lub nadmierne napięcie układu odpornościowego);
  • współistniejąca patologia onkologiczna, chemioterapia lub okres bezpośrednio po chemioterapii;
  • poważne uszkodzenie narządów wewnętrznych (nerek, wątroby), w tym uszkodzenie alkoholem;
  • cukrzyca, dna moczanowa, reumatoidalne zapalenie stawów, patologia tarczycy i przytarczyc.

W przypadku przyłączenia infekcji bakteryjnej i ropienia worka maziowego możliwe jest rozprzestrzenienie ropnego procesu zarówno na otaczające tkanki, jak i na staw. W pierwszym przypadku powstają ropnie i ropowica, w drugim rozwija się ropne zapalenie stawów..

Każdy ropny proces, szczególnie powszechny, może prowadzić do rozwoju zatrucia i posocznicy. Sepsa jest niezwykle poważnym stanem o wysokiej śmiertelności, który można leczyć wyłącznie w szpitalu chirurgicznym lub na intensywnej terapii.

W rezultacie po cierpieniu na ropowicę lub ropne zapalenie stawów możliwe jest ograniczenie zakresu ruchu w stawie do całkowitego braku ruchu.

Innym możliwym scenariuszem jest rozprzestrzenianie się ropnego procesu na kości. W takim przypadku tkanka kostna jest niszczona i rozwija się zapalenie kości i szpiku. W rezultacie stan ten może prowadzić nie tylko do ograniczonych ruchów w stawie, ale także do naruszenia funkcji podtrzymującej kończyny. Pacjent nie będzie mógł się poruszać bez pomocy urządzeń podtrzymujących, w zależności od zasięgu zmiany, może to być laska, kule, chodziki lub wózki.

Rozpoznanie zapalenia kaletki kolana

Algorytm diagnozowania zapalenia kaletki stawu kolanowego jest dość jasny:

  1. Zbiór skarg i historii medycznej.
  2. Kontrola dotkniętego obszaru i przeciwległego stawu.
  3. Badanie dotykowe (badanie dotykowe), podczas którego określa się strefę największego bólu, temperaturę skóry w dotkniętym obszarze z powodu miejscowej hipertermii, obecność / brak formacji objętościowych.
  4. Testy określające zakres ruchu i identyfikujące najbardziej bolesne ruchy.
  5. Diagnostyka instrumentalna [8].

Diagnostyka instrumentalna obejmuje:

Ultradźwięki - pozwalają ocenić strukturę tkanek okołostawowych (ścięgna, więzadła, mięśnie) i łąkotki, obecność lub brak nadmiaru płynu w jamie stawowej i torbach okołostawowych, w celu określenia charakteru płynu i jego przybliżonej objętości. Badanie ultrasonograficzne pozwala określić lokalizację, stopień nasilenia i częstość występowania zapalenia kaletki z dokładnością do 100%, w tym [4] [9].

MRI to metoda wizualizacji, która pozwala uzyskać całościowy obraz stawu, aby szczegółowo ocenić stan struktur okołostawowych i dostawowych. Metoda informacyjna, ale stosunkowo wysoki koszt.

Rentgen lub CT - wykonuje się w celu oceny stanu tkanki kostnej. Pozwala określić obecność lub brak ognisk zniszczenia (zniszczenia) kości, zmian zwyrodnieniowo-dystroficznych.

Przebicie diagnostyczne - wysięk (płyn zapalny) jest pobierany z torebki stawowej, określa się charakter i objętość płynu. W przyszłości idzie do analizy laboratoryjnej.

Diagnostyka laboratoryjna obejmuje następujące testy:

  • badanie krwi na obecność wirusa HIV, kiły, wirusowego zapalenia wątroby typu B i C;
  • analiza biochemiczna krwi: obowiązkowe jest określenie poziomu glukozy (cukru) we krwi, zgodnie ze wskazaniami, profil wątroby (AlAT, AsAT, bilirubina z frakcjami, fosfataza alkaliczna, GGT), mocznik, kreatynina;
  • jeśli podejrzewa się autoimmunologiczny charakter choroby, wykonuje się badania krwi na białko C-reaktywne, czynnik reumatoidalny, ATsP;
  • badanie immunologiczne (w ciężkich przypadkach);
  • mikroskopowa, bakteriologiczna, serologiczna analiza płynu uzyskanego ze stawu podczas nakłucia [1] [2] [7].

Leczenie zapalenia kaletki stawu kolanowego

Metody leczenia zapalenia kaletki dzielą się na zachowawcze (leki, fizjoterapia) i chirurgiczne.

Leczenie zapalenia kaletki stawu kolanowego rozpoczyna się od zapewnienia odpoczynku dotkniętemu stawowi: zamocowanie za pomocą ortezy lub opatrunku, wyeliminowanie obciążenia i pełne podparcie nogi.

Następnie przepisywane są leki. Jeśli zapalenie kaletki ma charakter niespecyficzny i nie jest autoimmunologiczny, wówczas lekarz przepisuje niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) w tabletkach lub zastrzykach, na przykład ibuprofen, movalis, ketorolak, ketoprofen, leki z grupy koksibów.

Jeśli pacjent ma przeciwwskazania do przyjmowania NLPZ, zaleca się stosowanie analgin lub paracetamolu. W przypadku silnego bólu i braku działania analginii i paracetamolu przepisywany jest tramadol. Zgodnie ze wskazaniami możliwe jest przepisanie niesteroidowych maści przeciwzapalnych na dotknięty obszar. Jeśli pacjent ma stale nawracające zapalenie kaletki, możliwe jest miejscowe wstrzyknięcie leków glikokortykosteroidowych, na przykład diprospanu..

Przepisane leczenie odbywa się przez 5-7 dni. Jeśli występuje dobry efekt w postaci zmniejszenia objawów zapalnych, do leczenia dodaje się fizjoterapię. Jeśli leczenie nie przynosi efektu lub jest niewystarczające, leki zastępuje się innymi z tej samej grupy (NLPZ). Po dołączeniu infekcji przepisywane są antybiotyki.

Przy dużej ilości płynu we wnęce torby w warunkach aseptycznych wykonuje się nakłucie - zarówno w celu usunięcia wysięku, jak i podania leku przeciwzapalnego. W przypadku ropnego stanu zapalnego wykonuje się nakłucie, a następnie drenaż jamy worka, aby zapewnić stały odpływ zrzutu.

Wraz z rozwojem procesu ropnego, powstawania ropnia lub ropowicy zalecane jest leczenie chirurgiczne (bursektomia) - ropień otwiera się w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym. W przypadku braku efektu uciekają się do wycięcia dotkniętej torebki [6].

Przy reumatoidalnym i dnawym charakterze choroby przeprowadza się leczenie choroby podstawowej i jej lokalnych objawów. Leczenie w tym przypadku jest przepisywane przez reumatologa.

Różnica w leczeniu przewlekłego i ostrego zapalenia kaletki maziowej polega na tym, że w przewlekłym zapaleniu kaletki maziowej odpoczynek i unieruchomienie są mniej odpowiednie, ale ważne są ćwiczenia fizjoterapeutyczne mające na celu zwiększenie ruchomości stawów.

Prognoza. Zapobieganie

Prognozy dotyczące terminowego odpowiedniego leczenia zapalenia kaletki są korzystne, w większości przypadków proces zapalny kończy się niepowodzeniem. Ale jeśli w sekcji „powikłania” podkreślono szereg czynników, możliwe jest chronienie procesu i ograniczenie zakresu ruchu w stawie aż do przykurczu (stan, w którym noga nie może być całkowicie zgięta lub zgięta). W bardziej złożonych przypadkach może to prowadzić do naruszenia funkcji podtrzymującej kończyny [1].

Zapobieganie zapaleniu kaletki ma na celu wyeliminowanie możliwych przyczyn choroby [1] [5] [7]:

  1. Eliminacja przewlekłego przeciążenia: utrzymanie prawidłowej masy ciała, unikanie nadmiernego wysiłku fizycznego. Nie zaleca się również całkowitego wykluczenia aktywności fizycznej - brak aktywności fizycznej niekorzystnie wpływa na zdrowie, dlatego ważne jest utrzymanie równowagi.
  2. Prawidłowe odżywianie, które nie pozwoliłoby na zaburzenia metaboliczne. W przypadku niewydolności metabolicznej może rozwinąć się dna moczanowa, artropatie krystaliczne, nadwaga, cukrzyca, uszkodzenie wątroby i nerek..
  3. W przypadku obrażeń spowodowanych uszkodzeniem tkanek miękkich rany należy niezwłocznie leczyć..
  4. W przypadku cukrzycy, reumatoidalnego zapalenia stawów, dny moczanowej, łuszczycy konieczne jest odpowiednie leczenie, ponieważ może im towarzyszyć rozwój zespołu stawowego i zapalenie kaletki.
  5. Terminowy dostęp do lekarza (reumatologa, lekarza ogólnego, traumatologa), gdy pojawią się pierwsze objawy zapalenia kaletki.

W wspólnej torebce stawu kolanowego jest to

Staw kolanowy

Staw kolanowy jest utworzony przez powierzchnie stawowe kłykci kości udowej i piszczeli oraz powierzchnię stawową rzepki.

Na powierzchniach stawowych kości piszczelowej znajduje się chrząstka dostawowa - łąkotki przyśrodkowe i boczne połączone przez więzadło poprzeczne kolana.

Kapsułka stawowa jest przymocowana do pogrubionych zewnętrznych krawędzi łąkotki. Przyśrodkowy menisk ma kształt litery C, boczny - kształt litery O. Menisci są amortyzatorami i zwiększają zgodność powierzchni stawowych.

Więzadła krzyżowe znajdują się wewnątrz stawu, a ich tylna powierzchnia nie ma mazi stawowej. W związku z tym wnęka stawu kolanowego jest podzielona na części środkową i boczne, które przed więzadłami są szeroko komunikowane.

Więzadła pozastawowe:

1. przód - więzadło rzepki;

2. po bokach - więzadła poboczne strzałkowe i piszczelowe;

3. plecy - skośne i łukowate więzadła podkolanowe.

Kapsułka stawowa jest przymocowana na przedniej powierzchni uda 5 cm powyżej chrząstki stawowej, po bokach - poniżej nadkręgowej. Linia nasady kości udowej znajduje się w jamie stawu kolanowego. Z przodu kapsułka jest przymocowana wzdłuż chrząstkowej krawędzi rzepki, na kości piszczelowej - wzdłuż krawędzi chrząstki stawowej (linia nasady znajduje się poniżej torebki stawowej).

Błona maziowa tworzy 9 inwersji:

1. przód do góry - górna przyśrodkowa, boczna i niesparowana mediana odwrócenia;

2. przedni dolny - dolne odwrócenie przyśrodkowe i boczne;

3. z tyłu - dwa tylne górne (środkowe i boczne) i dwa tylne dolne (środkowe i boczne).

Górna inwersja przednia komunikuje się z rzepką stawową. Zapalenie kaletki tej torebki może powodować zapalenie całego stawu (napędy).

Przebicie

Przebicie wykonuje się na poziomie podstawy lub wierzchołka rzepki, w odległości 1-2 cm od niej igła jest skierowana w dół i pomiędzy tylną powierzchnię rzepki a szyszynką..

Artrotomia:

Operacja otwierania jamy stawu w celu usunięcia ropy, ciał obcych ze stawu, repozycja przewlekłych zwichnięć lub resekcja stawu lub jego plastyki. Staw jest odsłonięty przednim łukowym nacięciem z odcięciem guzowatości kości piszczelowej (wraz z więzadłem rzepki), więzadeł bocznych (z częścią tkanki kostnej kłykcia kości udowej) i przecięcie więzadeł krzyżowych.

Anatomia chirurgiczna stawu biodrowego. Topograficzne i anatomiczne uzasadnienie techniki nakłucia i artrotomii stawu biodrowego.

Staw biodrowy

Staw biodrowy tworzy głowa kości udowej i panew kości miednicy.

Kapsułka stawowa jest przymocowana wzdłuż krawędzi panewki, tak że chrząstka wargowa znajduje się w jamie stawowej. Na szyi kości udowej przed kapsułką jest przymocowany wzdłuż linii międzykrętarzowej, za - środkowym grzebieniem międzykrętarzowym. Zatem przednia powierzchnia szyjki kości udowej znajduje się prawie całkowicie w jamie stawu.

Istnieją więzadła pozastawowe i dostawowe stawu biodrowego. Więzadło głowy kości udowej związane jest z więzadłem dostawowym. Jest otoczony błoną maziową i jest amortyzatorem, zapobiegając złamaniom panewki. W więzadle przechodzi tętnica (gałąź tętnicy obturacyjnej), zasilająca głowę kości udowej.

Więzadła pozastawowe stawu biodrowego tworzą włóknisty pierścień kapsułki. Najsilniejsze więzadło - ileo-udowe - znajduje się przed stawem. Wewnątrz znajduje się więzadło łonowo-udowe. Jest wpleciony w okrągłą strefę, która stanowi podstawę włóknistego pierścienia worka stawu biodrowego. Za więzadłem kulszowo-udowym.

Słabe punkty torebki stawu biodrowego znajdują się między więzadłami, tutaj mogą rozprzestrzeniać się ropne procesy stawu (zapalenie stawów).

Technika nakłuwania bioder.

Pacjent leży na plecach. U cienkich pacjentów możliwe jest nakłucie zwykłą igłą do wstrzyknięcia domięśniowego, a dla otyłych pacjentów długa igła. Igła jest wstrzykiwana ściśle prostopadle do skóry, bezpośrednio pod fałd pachwinowy, wycofując dwa palce w bok do punktu pulsacji tętnicy udowej. Igła jest ostrożnie przesuwana do wewnątrz, aż oprze się o głowę kości udowej, po czym wycofują się o 1-2 mm i podaje się lek. Gdy igła znajduje się w jamie stawowej, lek podaje się łatwo, bez oporu.

Artrotomia stawu biodrowego.

Tryb Goffa i Lorentz (dostęp od przodu). Nacięcie wykonuje się w odległości 6-7 cm od górnego przedniego kręgosłupa biodrowego w dół wzdłuż zewnętrznej krawędzi mięśnia, która rozciąga szeroką powięź uda. Powięź jest cięta wzdłuż tej samej linii, mięsień pośladkowy maksymalny jest odciągany do tyłu, a mięsień ciągnący szeroką powięź, krawiec i prostą część uda są ciągnięte do przodu. Możliwość otwarcia kapsułki stawu.
Teeling dostępu z przodu. Przedni przekrój podłużny zaczyna się 5 cm powyżej i 1-2 cm przed większym krętarzem i kończy 4 cm poniżej. Duży szpikulec jest odsłonięty i powalony dłutem wraz z dołączonymi mięśniami, co pozwala pociągnąć szpikulec do tyłu. Biodra obracają się na zewnątrz, znajdując mały szpikulec, który również powala się dłutem. Następnie powstają możliwości szerokiego podejścia do szyi i stawu biodrowego (ryc. 2, A). Boczna droga Langenbeck - Koenig. W pozycji po zdrowej stronie (dotknięta noga jest zgięta pod kątem 45 °) nacina się kość od środka odległości między przednim górnym kręgosłupem biodrowym a większym krętarzem, a następnie w dół przez górną część krętarza i wzdłuż górnej jednej trzeciej części uda. Metoda Kochera patrz artrotomia stawu biodrowego Kochera.

Chirurgiczna anatomia stopy. Amutacje kostno-plastyczne. Amputacja Lisfranca i Choparda.

Obszar stopy

Na stopie rozróżnia się powierzchnię pleców i podeszwy.

Z tyłu stopy skóra jest cienka, łatwo się zraniła (otarcia, otarcia). Skóra jest unerwiona przez gałęzie nn. peroneus superficialis, suralis, saphenus, peroneus profundus. W tkance podskórnej znajduje się sieć żylna, od której zaczynają się źródła vv. saphena magna et parva. W dystalnej części stopy znajduje się łuk żylny połączony z nazwaną siecią, do którego wpływają żyły palców.

Ścięgna długich prostowników palców, krótkich prostowników palców, a także tułowia a, przechodzą pod gęstą powięź. grzbietowa noga (kontynuacja przedniej tętnicy piszczelowej) z tymi samymi żyłami i n. peroneus profundus. Najgłębsze mięśnie - 4 grzbietowe międzykostne, pokryte międzykostną powięź.

A. dorsalis pedis daje następujące gałęzie: boczne i środkowe tętnice stępu; łukowa tętnica, od której zaczynają się trzy grzbietowe tętnice śródstopia; głębokie zespolenie podeszwowe z boczną tętnicą podeszwową.

Topografia warstwowa

1. Na powierzchni podeszwy stopy, przylegające do skóry, grube.

2. Tkanka podskórna jest dobrze rozwinięta, penetruje ją włókniste wiązki łączące skórę z apo-nerwicą podeszwową.

3. Rozcięgno podeszwowe, rozciągnięte między bulwą kości piętowej i nasadami palców, odgrywa znaczącą rolę w tworzeniu i utrzymywaniu łuków stopy.

4. Przestrzeń podponeurotyczna stopy jest podzielona przez dwie podłużne przegrody powięziowe na pojemniki na mięśnie: przyśrodkowy, boczny i środkowy.

Przyśrodkowe łóżko podaponeurotyczne zawiera m. zginacz halucis brevis, m. porywacz i ścięgno długiego zginacza kciuka. W bliższej części łóżka tworzy się kanał piętowy, utworzony przez m. porywacz halucis i kości piętowej i zawierający przyśrodkowy pakiet nerwowo-naczyniowy podeszwy.

W bocznej subaponeurozie mięśnie piątego palca leżą: mm. porywacz, zginacz, opponens digiti minimi.

Przegroda powięzi środkowego łóżka jest podzielona na powierzchowną i głęboką. W łóżku powierzchniowym znajdują się: m. flexor digitorum brevis, m. quadratus plantae, ścięgna m. zginacz palców długich z mięśniami macicy i m. hallucis przywodziciela. Głębokie łóżko zawiera mięśnie międzykostne. Wiązki naczyniowo-nerwowe regionu podeszwy są reprezentowane przez przyśrodkowe i boczne tętnice podeszwowe, żyły i nerwy. Na poziomie podstawy kości śródstopia V tętnice podeszwowe tworzą arcus plantaris. Tętnice podeszwowe zaczynają się od łuku, z którego powstają tętnice podeszwowe cyfrowe.