Kliniczne i radiologiczne objawy kostnienia postępującej fibrodysplazji u dzieci

  • Zranienie

Postępująca fibrodysplazja kostniąca (FOP), kostniające się postępujące zapalenie mięśni (OMP), choroba Münchmeiera, choroba „drugiego szkieletu” - rzadka, wrodzona, upośledzająca choroba z częstością 1 na 2 miliony ludzi.

Postępująca fibrodysplazja kostniąca (FOP), kostniające się postępujące zapalenie mięśni (OMP), choroba Münchmeiera, choroba „drugiego szkieletu” - rzadka, wrodzona, upośledzająca choroba z częstością 1 na 2 miliony ludzi.

Fibrodysplazja charakteryzuje się wrodzoną patologią kości i postępującym heterotopowym skostnieniem mięśni, ścięgien, więzadeł, rozcięgna [1, 2]. Brak predyspozycji rasowych, płciowych i geograficznych. Choroba często występuje w wyniku spontanicznej nowej mutacji. Przeniesienie dziedziczne - dominujący autosomalny, możliwy mozaikizm matczyny.

W 2006 r. Przeważnie tę samą mutację heterozygotyczną (c.617G> A; p.R206H) znaleziono w reszcie glicyny i seryny (GS) regionu aktywacji aktywiny receptora typu 1 (ACVR1) / kinazy aktywowanej podobnej do 2 (ALK2 ) receptor typu 1 białka morfogenetycznego kości (CMP), uważany za genetyczną przyczynę FOP. Następnie zidentyfikowano siedem dodatkowych mutacji w regionie GS i regionie kinazy ACVR1 u pacjentów z „nietypowymi” postaciami choroby [3, 4].

Mutacja c.617G> A prowadzi do zastąpienia argininy histydyną w kodonie 206 (p.R206H). Strukturalne homologiczne modelowanie białek przewiduje, że zamiana aminokwasów prowadzi do zmian konformacyjnych w receptorze, co powoduje zmianę jego czułości i aktywności [3].

W przypadku FOP zakłada się aktywną produkcję KMP-4 powyżej progu, co wyjaśnia nadmierne kostnienie i ektopowe tworzenie kości po urodzeniu [4].

Wrodzone fenotypy wywołane przez metamorfozę FOP obejmują szereg wrodzonych wad rozwojowych (deformacji) i nieprawidłowości szkieletowych: zdeformowany duży palec u nogi (główny objaw diagnostyczny choroby), dysplazja metafizów, krótkich paliczków, krótkich kciuków, synostoza - symfalangizm palców, zespolenie powierzchni stawów szyjnych, fuzja kostnych stawów kręgowych, bliższy przyśrodkowy kostniak kości piszczelowej, krótkie szerokie szyje kości ramiennej, rzadkie włosy, głuchota itp. [1, 4, 5].

W literaturze domowej niewiele jest prac dotyczących rozwoju PF u dzieci, głównie w wieku szkolnym [6–8].

W niniejszym raporcie przedstawiamy najbardziej typowe objawy kliniczne i radiologiczne FOP u 30 dzieci w wieku od 1,5 do 14 lat obserwowane w klinice chorób dziecięcych Pierwszego MGMU im. I. M. Sechenov w latach 1968–2010 oraz dwie obserwacje ze zidentyfikowanym genem FOP.

Dzieci przychodziły ze skargami na miękkie elastyczne formacje na głowach, które stopniowo rozprzestrzeniały się i napinały. Początkowi choroby często towarzyszyło złe samopoczucie, stan podgorączkowy, tkliwość ognisk, ich stopniowe zagęszczanie, wzrost ogólnej sztywności i przykurcze w obszarze dużych stawów. Szybkość dystrybucji procesu wahała się od 2-3 miesięcy do 3-5 lat.

U niektórych pacjentów obserwowano spontaniczne zanikanie i / lub nawrót ognisk, u innych proces ten postępował stopniowo. Stopniowo dzieci owijały się w skorupę kości, „drugi szkielet”, gdy stały się osiadłe, walczyły o samodzielne ubieranie się, jadły jedzenie, zmieniały pozycję w przestrzeni, w wyniku czego stały się niepełnosprawne, w zależności od pomocy dorosłych (ryc. 1, 2). Dzieci w wieku przedszkolnym mogły pozostawać w tyle za rówieśnikami w rozwoju, starsze były bardziej powściągliwe, ale dobrze sobie radziły w szkole.

Około połowa dzieci miała typowy znak „klasycznego” wariantu FOP: patologia pierwszych palców stóp: skrócenie, podwichnięcia, symfalangizm, monofalangizm itp..

Na radiogramach znaleziono cienie pozaszkieletowe, gęstość kości (kostnice), zarówno pojedyncze, jak i łączące się w duże konglomeraty. Zazwyczaj wiele liniowych cieni gęstości kości określano lokalizując się w tkankach miękkich kończyn i tułowia. Często cienie przeplatały się jak gałęzie drzew. Najczęstszą lokalizacją były boczne powierzchnie klatki piersiowej i wewnętrzne powierzchnie ramion z tworzeniem się synostoz między nimi w postaci „mostu” (ryc. 3). U małych dzieci ta lokalizacja była pierwotna. Częste były również pojedyncze lub wielokrotne egzostozy..

Główne parametry laboratoryjne, w tym ogólne i biochemiczne badania krwi i moczu (w tym wskaźniki enzymów i metabolizmu minerałów), poziom hormonów tarczycy i przytarczyc, pozostały prawidłowe.

Leczenie przeprowadzono za pomocą hormonów kortykosteroidowych (prednizon lub metyloprednizolon w dawce 0,5–1 mg / kg masy ciała na dzień) za pomocą krótkich kursów, niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), dożylnego podania 5% soli disodowej kwasu etylenodiaminotetraoctowego (Na2 EDTA), 10% roztworu KTA wewnątrz i / lub miejscowo przez elektroforezę lub maść z Xidiphon. W ostatnich latach stosowano nową generację bisfosfonianów (pamidronian disodowy lub Aredia, Bonefos, Bonviva itp.), Leki przeciwleukotrienowe (montelukast) i blokery komórek tucznych (sól sodowa kromoliny)..

Prezentujemy obserwacje zainteresowań dwóch pacjentów przebadanych genetycznie w 2010 roku.

Artyom T. w wieku 14 lat zwrócił się do kliniki w czerwcu 2010 roku.

Ciąża u matki była normalna, ale ostatecznie doszło do obrzęku nóg, A / D - 150/100 mm RT. Art., Zwiększenie masy ciała o 10 kg. Ze względu na przechylenie głowy dziecka wykonano cesarskie cięcie (12-godzinny okres bezwodny). Waga urodzeniowa 3200 gramów, długość 53 cm, obwód głowy 36 cm Wzrost i rozwój zadowalający. Siedzi od 6 miesięcy, zaczął chodzić od 10 miesięcy, pierwszy ząb wybuchł po 4 miesiącach. Waga w ciągu roku 11 kg, mowa od 1 roku 3 miesięcy. Karmienie piersią 2 miesiące, potem sztuczne, ze zdiagnozowaną łagodną niedokrwistością.

We wszystkich szczepieniach, z wyjątkiem reakcji Mantoux, odnotowano wzrost temperatury o 39–40 ° C. Podczas AKDS pośladek puchł (jak „szklanka”).

Wcześniejsze choroby przed szkołą - ospa wietrzna, mononukleoza, później - SARS.

W wieku dwóch lat zdiagnozowano u niej wrodzoną deformację palucha koślawego dużych palców, wykonano operację prostowania podwichnięcia pierwszego palca lewej stopy (wprowadzono igłę).

W wieku 5 lat - zdiagnozowano chorobę Perthesa, egzostozę.

W wieku 6 lat przeprowadzono operację usunięcia „narośli” (egzostoz) po obu stronach tylnej powierzchni stawów kolanowych. Ale nastąpił nawrót i nowe ogniska pojawiły się z przodu.

W wieku 9 lat z powodu siniaka (spadającego z roweru) lewa noga zaczęła źle zginać się w kolanie, zaczęła kuleć.

Od 11 lat stwierdzono dwustronny ubytek słuchu.

W wieku 14 lat (kwiecień 2010 r.) Na szyi po lewej stronie pojawiła się pieczęć. Podczas operacji w mostku pępowinowo-rdzeniowym stwierdzono gęstość chrząstki. Materiał z biopsji został skonsultowany w Rosyjskim Centrum Badań Onkologicznych Rosyjskiej Akademii Nauk Medycznych: brak danych na temat guza.

Konsultowane w CITO w maju 2010 r. Ustalono egzostozy i ograniczenia ruchów w lewym mięśniu mostka.

Ultradźwięki lewego mostka mostkowego (21 maja 2010 r.) - w jego środkowych sekcjach określa się sekcję zmienionej struktury, która przechwytuje całą grubość mięśnia przez 5,2 cm z zagęszczeniem, zmniejszoną echogenicznością, która nie ma charakterystycznej struktury włóknistej; coraz wyżej i niżej w tkance mięśniowej występują obszary wtrętów hiperechoicznych (zmiany pooperacyjne na tle określonego zapalenia mięśni). Z prawej - podobne inkluzje.

Ultradźwięki przedniej powierzchni prawego uda - na poziomie górnej trzeciej kostnienia - (2,8 x 0,3 cm grubości), w tkankach miękkich pleców po prawej stronie, na poziomie dolnych kręgów piersiowych - kostnienie, podobne w strukturze.

Po zakończeniu badania i bezpośredniej konsultacji w Rosyjskim Centrum Onkologii. N.N. Błochina w maju 2010 roku podejrzewał zapalenie mięśni ze stopniowym kostnieniem.

Podczas konsultacji u genetyka zdiagnozowano „postępującą skostniającą się fibrodysplazję z autosomalnym dominującym rodzajem dziedziczenia w rodowodzie„ de novo ”. W fenotypie - napięcie mięśni szyi, pleców, prawego uda, egzostozy chrzęstno-kostne w górnej jednej trzeciej kości piszczelowej i dolnej trzeciej części lewego uda, wrodzona anomalia pierwszych palców rąk i stóp (skrócenie, sztywność stawów międzypaliczkowych), skrócenie i powiększenie szyi kości udowej.

Klinika chorób dziecięcych badana ambulatoryjnie (15-17 czerwca 2010 r.).

Patrząc od chłopca o dobrym wzroście, zwiększone odżywianie (wzrost 160 cm, waga 60 kg). Skarży się na trudności w obracaniu szyi i przechylaniu ciała do przodu. Czuje się niezręcznie w plecach i miednicy podczas chodzenia i czucia, kuleje na prawej nodze.

Skóra jest czysta ze śladami opalenizny. Skrócenie palców u rąk i stóp z podwichnięciem nóg - koślawe koślawe (ryc. 4). Na szyi w okolicy lewego zagęszczenia mostka mostkowego z blizną pośrodku. Skręcanie w lewo jest trudne. Tułów do przodu tylko do poziomu. Po prawej stronie na przedniej powierzchni uda znajduje się pieczęć grubości mięśnia. Z tyłu po prawej stronie, na poziomie szóstego kręgu piersiowego, określa się sznur kostny o długości około 5–7 cm, niezwiązany z kręgosłupem. Węzły chłonne nie są powiększone. Z płuc, serca, narządów jamy brzusznej bez patologii.

Na R-stopach stóp: po prawej stronie deformacja palucha koślawego pierwszego palca, główna falanga jest znacznie skrócona, pogrubiona, przesunięta bocznie (podwichnięcie). Po lewej - deformacja głowy kości śródstopia i bliższej paliczki pierwszego palca (po operacji). Szczelina stawu jest nierównomiernie zwężona (ryc. 4).

Na radiogramie stawów biodrowych z uchwyceniem 2/3 kości udowej - głowy kości udowej są spłaszczone, lewa jest przesunięta bocznie. Po lewej stronie dach panewki jest ścięty. Pogrubienie warstwy korowej w kościach udowych. W rzucie szyi i górnej połowy trzonu kości udowej w lewo w tkankach miękkich określa się cienie gęstości kości. Po prawej - pojedyncze cienie w rzucie szyi kości udowej (ryc. 5).

Na zdjęciach radiowych stosunek kości nie jest zepsuty. Odnotowuje się osteoporozę metaipifizyjną. Śródręcza są skrócone. Po lewej skrócona główna paliczka pierwszego palca, niedorozwój szyszynki. Środkowe paliczki palców V z krzywizną.

Echokardiografia (17/17/2010). Rozmiar jam serca, grubość mięśnia sercowego mieści się w normalnych granicach. Funkcje skurczowe i rozkurczowe lewej komory nie są zaburzone. Ciśnienie w tętnicy płucnej jest normalne. Na przedniej ścianie prawej komory minimalna rozbieżność między liśćmi osierdzia w rozkurczu wynosi 1,3–1,5 mm. MARS: dodatkowe podstawowe akordy i beleczki w jamie lewej komory. Rozszerzona zastawka Eustachiusza.

Diagnoza kliniczna: „Postępująca kostnienie włóknienia kości. Klasyczna forma. Późne stadium. Wrodzone anomalie dużych palców: skrócenie i pogrubienie głównych paliczków z podwichnięciem (Halux valgus) i dłoni (skrócenie kości śródręcza i głównej paliczki pierwszego palca w lewo z niedorozwój szyszynki. Zakrzywienie środkowej paliczki palców V). Egzostozy kostno-chrzęstne po lewej stronie na poziomie dolnej i górnej jednej trzeciej kości udowej. Skrócenie i powiększenie szyi kości udowych. Wiele poza szkieletowych formacji kostnych (kosteczek kostnych) w grubości mięśni pleców, bioder, szyi.

MARS: dodatkowe podstawowe akordy i beleczki w jamie lewej komory, wydłużenie zastawki Eustachiusza. Dwustronny niedosłuch zmysłowo-nerwowy.

DNA Diagnostics Laboratory: Arg206 Jego mutacja znaleziona w genie ACVR1 ”.

Wniosek Dziecko obserwowano przez długi czas z rozpoznaniem wrodzonej deformacji palucha koślawego dużych palców stóp, egzostozy, choroby Perthesa, podejrzenia obrzęku szyi z biopsją zmienionej części mięśnia piętowego; otrzymał wszystkie szczepienia i szczepienia, pomimo wysokiej gorączki dla każdego podania szczepionki, nie przestrzegał niezbędnego schematu oszczędzania motorycznego, był wielokrotnie ranny, przeszedł liczne badania radiacyjne, operacje, a dopiero 14 lat później diagnoza PF została zweryfikowana i potwierdzona genetycznie.

Obecnie zaleca się oszczędny reżim motoryczny, usunięcie wszystkich zastrzyków domięśniowych, manipulacje w dolnej szczęce, zapobieganie ostrym infekcjom wirusowym dróg oddechowych (Arbidol, sanacja jamy nosowej - mycie wodą morską, krople - Marimer, szczepienie przeciw epidemii grypy podskórnie lub donosowo), pływanie w basenie z wodą morską lub na morzu, stosowanie prednizonu (2 mg / kg przez 5–7 dni) i bisfosfonianów (Aredia) w przypadku nowych świadectw, rejestracji niepełnosprawności i dynamicznego monitorowania w specjalistycznym szpitalu.

Drugi pacjent - Alyosha O. pod nadzorem kliniki od 1 roku 3 miesięcy.

Historia: matka 27 lat, zdrowa, ojciec 39 lat, cierpi na astmę oskrzelową, uzależnienie od alkoholu. W 18. tygodniu ciąży matka zachorowała na grypę, a następnie, z powodu nieproporcjonalnego rozwoju głowy, została hospitalizowana na oddziale patologii ciąży. Dostawa na czas, fizjologiczna. Waga dziecka to 2530 g, długość 48 cm, a wynik Apgar 8–9. Od razu krzyczał. Karmienie piersią przez 8 miesięcy odnotowano hipogalaktię. Od wczesnego dzieciństwa zauważono „słabe” trzymanie głowy w pozycji brzusznej po 3 miesiącach - masaż z powodu hipertoniczności mięśni szyi. Siedzi od 7 miesięcy, spacery od 12 miesięcy, zęby od 5 miesięcy.

W wieku 5 miesięcy spadł z kanapy bez konsekwencji. Później w ciągu 12 miesięcy powtarzający się upadek uderzył go w czoło. W miejscu urazu powstał obrzęk wielkości jaja kurzego. Otrzymano balsamy hydrokortyzonowe miejscowo z efektem.

Radiografia i tomografia ujawniły wrodzoną anomalię C1 - C2 - deformację trzonów kręgowych w postaci platyspondylii, niezamknięcie na poziomie podziałów tylnych (rozszczep kręgosłupa tylnego), niedorozwój procesu protetycznego C2.

Dzięki echokardiografii wielkość komór serca jest wyższa niż norma wieku (chłopiec o zwiększonym odżywianiu: waga w ciągu 1 roku 2 miesięcy 15 kg). Dodatkowy akord w lewej komorze.

Podczas pierwszego badania dziecko o dobrym rozwoju fizycznym, o zwiększonym odżywianiu, jest ruchliwe, towarzyskie. W obręczy barkowej występuje „sztywność” i uniesienie, napięcie i napięcie mięśni szyi, ograniczenie skrętu głowy i odchylenie do tyłu. Ruch w stawach kończyn nie jest ograniczony, nie ma deformacji. Przysiady, spacery, biegają swobodnie. Skóra i błony śluzowe są czyste. Zęby 10/8. Narządy wewnętrzne - brak patologii, wykryto spodziectwo.

Istnieją objawy diagnostyczne klasycznej postaci FOP - krótkie palce u stóp z podwichnięciem (ryc. 6), a także wrodzona patologia kręgów szyjnych i spodziectwa.

Ogólne badania krwi i moczu, biochemiczne badania krwi w normalnych granicach.

Badanie genetyczne ujawniło obecność mutacji Arg206His w genie ACVR1, który jest charakterystyczny dla klasycznego wariantu FOP.

Diagnoza kliniczna: „Postępująca kostnienie włóknienia kości. Klasyczna forma. Wczesny etap. Początkowa faza choroby. Nawracające formacje przypominające guzy na głowie i szyi. Elementy chrzęstne w postaci podłużnych elastycznych sznurków (cienie na radiogramach) w tkankach miękkich ramion i wzdłuż kręgosłupa. Wrodzone nieprawidłowości kości: skrócenie dużych palców stóp. Niedorozwój procesu zębatego 2. kręgu szyjnego. Platyspondylia i niezamknięcie tylnych części ciała C1 - C2. Spodziectwa. Arg206 Jego mutacja w genie ACVR1 ”.

Dziecko obserwuje się przez cały rok. Choroba nie postępuje (ryc. 7). Od czasu do czasu na głowie pojawiają się elastyczne „guzy” z łagodnymi urazami, które szybko znikają po zastosowaniu maści z Xidiphone. Umożliwia szczepienia domięśniowe i szczepienia. Zalecany tryb ochronny samochodu kempingowego. Wraz z upadkami i tworzeniem się miękkich guzów na głowie - maść z Xidiphon, wewnątrz NLPZ, leki przeciwleukotrienowe. Obserwacja dynamiczna w klinice w celu korekty terapii. Odprawa dla dzieci.

Zatem nasze obserwacje wskazują na brak znajomości FOP wśród lekarzy różnych specjalności - pediatrów, chirurgów, ortopedów, co prowadzi do przedłużonej weryfikacji diagnozy, niepotrzebnych interwencji i urazów tkanek miękkich (operacja, biopsja, domięśniowe wstrzyknięcie leków, szczepienia).

Podsumowując literaturę i nasze własne dane, obecność głównej wrodzonej patologii dużych palców u stóp (często w połączeniu z patologią palców dłoni) i kostek pozaszkieletowych należy uznać za główną diagnozę. U dzieci w wieku przedszkolnym z reguły występują one na szyi, obręczy barkowej i stopniowo się rozkładają. U starszych dzieci kostnienie może pojawić się w dowolnym obszarze tkanek miękkich (mięśnie, ścięgna itp.), Częściej z powodu urazów o dowolnej genezie lub na tle grypy i SARS. Jeśli podejrzewa się POP, konieczne jest poszukiwanie mutacji w genie ACVR1..

Niestety rokowanie choroby jest złe. Bardzo ważne jest przestrzeganie wszystkich środków zapobiegawczych w celu uniknięcia obrażeń tkanek miękkich oraz zapobiegania ostrym infekcjom wirusowym dróg oddechowych i grypie, które mogą przyspieszyć postęp choroby i wywołać niewydolność płucną..

Obecnie zespół naukowców aktywnie opracowuje i testuje (w eksperymencie i na zwierzętach) leki, które mają zdolność blokowania mutacji w genie ACVR1, co zapobiegnie lub przerwie heterogeniczną kostnienie i poprawi stan pacjentów.

Literatura

  1. Mc Kusick V. A. Zaburzenia dziedziczne w tkance łącznej. St. Louis C. V. Mosby (pub) (wydanie 4), 1972.
  2. Kaplan F. S., Le Merrer M., Glaser D. L., Pignolo R. J., Goldsby R. E., Kitterman J. A., Groppe J., Shore E. M. Fibrodysplasia ossificans progressiva // Best Pract Res Clin Rheumatol. 2008, 22: 191–205.
  3. Shore E. M., Xu M., Feidman G. J. i in. Nawracająca mutacja w receptorze BMP typu 1 ACVR1 powoduje odziedziczoną i sporadyczną postępującą fibrodisplasia ossificans // Nature Genetics. 2006, 38: 525–527.
  4. Koster B., Pauli RM, Reardon W., Zaidi S., Zasloff M., Morhart R., Mundios S., Groppe J., Shore EM Klasyczne i nietypowe fenotypy Fibrodysplasia ossificans progressiva (FOP) są spowodowane mutacjami w kości receptor morfogenetyczny białka (BMP) typu I ACVR1 // Hum Mutat. 2009, 303: 79–90.
  5. Kaplan FS, Glaser DL, Shore EM, Deimengian GK, Gupta R., Delai P., Morhart R., Smith R., Le Merrer M., Rogers JG, Connor M., Kitterman JA Fenotyp fibrodysplazji ossificans progressiva // Clin Rev Bone Miner Metab. 2005, 3-4: 183–188.
  6. Borisova T.S., Ryabova T.V., Ivanova K.V. W sprawie postępującego kostniejącego zapalenia skórno-mięśniowego u dzieci // Tomsk State University Journal. dermatol. i wenerol. 1966, nr 12, 15–19.
  7. Lozhanidze T. B., Antelava O. A., Nikishina I. P. i wsp. Postępująca kostniąca fibrodysplazja // BC. 2005, nr 8: 560–564.
  8. Ryabova T.V., Bayandina G.N., Utyusheva M.G., Geppe N.A. i wsp. Postępujące kostniejące zapalenie wielomięśniowe u dzieci. W książce: Złożony pacjent w praktyce pediatry-reumatologa. M.: MIA. 2008. S. 86–104.

Pierwszy MGMU im. I.M. Sechenova, Medical Genetic Research Center, Rosyjska Akademia Nauk Medycznych, Moskwa

Postępująca fibrodysplazja kostniąca

* Współczynnik wpływu na 2018 r. Według RSCI

Czasopismo znajduje się na Liście recenzowanych publikacji naukowych Wyższej Komisji Atestacyjnej.

Przeczytaj w nowym numerze

Postępująca fibrodysplazja kostnienia (POF) (od łacińskiego włókna - włókno, zaburzenie, zaburzenie, plazma - struktura, struktura i os, ossis - kość, facio - do, kostnienie) - rzadka autosomalna dominująca choroba charakteryzująca się postępującym heterotopowym prawdziwym kostnieniem tkanki miękkie szkieletu (warstwy tkanki łącznej w grubości mięśni, powięź, rozcięgno, ścięgna) i związane z wieloma wrodzonymi wadami szkieletu. W ICD-10 POF przedstawiono w osobnej sekcji - M 61.1.

POF jest rzadką postacią nosologiczną charakteryzującą się powtarzającymi się bolesnymi epizodami obrzęku tkanek miękkich, prowadzącymi do heterotopowej kostnienia przez etap procesu endochondralnego, to znaczy transformację tkanki łącznej warstw domięśniowych, ścięgien i aparatu więzadłowego w tkankę kostną [1, 2].

W literaturze tę chorobę można znaleźć pod nazwami: paraossalna heterotopowa kostnienie, choroba Münchmeiera, „choroba drugiego szkieletu”, guz Sternera [3, 4]. Najczęściej używana nazwa - „kostnienie mięśniowe” („zamienianie mięśni w kość”) jest obecnie uważana za niepoprawną, ponieważ nie w pełni odzwierciedla patogenetyczne i patomorfologiczne podstawy choroby. Powszechnie uznanym terminem naukowym dla tej patologii jest termin „postępująca fibrodysplazja kostnienia”, która wskazuje na udział struktur tkanki łącznej w procesie kostnienia ze względu na szczególny charakter procesów zapalnych ścięgien, więzadeł, powięzi, rozcięgna i mięśni kończących się kostnieniem. Nie znaleziono predyspozycji rasowych, seksualnych i geograficznych do POF [5].

Zainteresowanie tą chorobą istnieje od czasów starożytnych. Pierwsza wzmianka o POF pochodzi z 1648 r., Kiedy Patin opisał „skostniałego” pacjenta [6]. W 1996 r. R. Smith i in. przeanalizowali obraz kliniczny POF u 28 pacjentów, których obserwowali przez 24 lata. W tym przypadku kostnienie mięśni szkieletowych rozpoczęło się w pierwszych miesiącach lub latach porodu od mięśni szyi, górnej części pleców, mięśni otaczających duże stawy, a następnie rozprzestrzeniających się na biodra i ramiona; dotyczyło to również mięśni żucia. Warto zauważyć, że wskaźnik postępu choroby i nasilenia ograniczeń ruchowych nie zależał od wieku wystąpienia choroby [7].

Histopatologia dotkniętych tkanek POF jest dobrze opisana w literaturze [8–12]. Badanie tkanek wczesnych objawów POF wskazuje na intensywną jednojądrzastą i okołonaczyniową infiltrację monocytów, makrofagów, komórek tucznych, komórek T i B. Ich dokładna rola w ewolucji zaostrzeń POF jest nieznana, chociaż ustalono, że każde lokalne zapalenie, niezależnie od przyczyny jego wystąpienia, może wywołać aktywację choroby.

Późniejsza migracja jednojądrzastych komórek zapalnych do dotkniętej tkanki mięśniowej poprzedzona jest śmiercią mięśni szkieletowych na dużą skalę - procesem, po którym następuje tworzenie heterotopowego zarodka endochondralnego. Po przejściowym stadium zapalnym następuje okres intensywnej proliferacji fibroblastów, któremu towarzyszy silna angiogeneza. Zmiany fibroblastyczne na wczesnym etapie w odniesieniu do histologii są nie do odróżnienia od agresywnego młodzieńczego zwłóknienia włóknistego, ale w miarę dojrzewania tkanki tkanka włóknista przechodzi przez fazę kompresji beznaczyniowej do stanu chrząstki, a następnie etap rewaskularyzacji z osteogenezą i charakterystycznym procesem kostnienia śródchrzęstnego.

Wszystkie etapy rozwoju histologicznego aktywnych patologii wskazują, że różne części dotkniętego obszaru POF przechodzą pełny proces kostnienia endochondralnego z różnymi prędkościami. Warto zauważyć, że powstająca nowa heterotopowa kość histologicznie wygląda jak normalnie uformowana kość i często zawiera wtrącenia szpiku kostnego. Mastocyty znajdują się na wszystkich etapach tworzenia tkanki u pacjentów z POF, a ich liczba jest znacznie wyższa niż w zwykłym mięśniu szkieletowym lub tkance mięśniowej pacjenta poza obszarem dotkniętym POF. W przypadku zmian POF na etapie proliferacji fibroblastów liczba komórek tucznych jest wielokrotnie wyższa niż ta charakterystyczna dla jakiejkolwiek innej postaci miopatii zapalnej [13].

Pomimo faktu, że proces heterotopowego tworzenia kości pod pewnymi względami jest podobny do tworzenia kości szkieletowych podczas rozwoju embrionalnego lub gojenia złamań po urodzeniu, najważniejszą różnicą jest brak składnika zapalnego w pierwotnym tworzeniu szkieletu. Jednak możliwe jest, że różnice te są dość arbitralne i są wyjaśnione niewystarczającą ilością zgromadzonych danych na temat morfologii POF na różnych etapach choroby i niską perspektywą ich uzupełnienia, ponieważ biopsja dotkniętych (a nawet klinicznie niezmienionych) tkanek, każda, nawet lekko traumatyczna, interwencja chirurgiczna wiąże się z bardzo wysoką ryzyko powstawania nowych ognisk i szybkiego postępu choroby. Chociaż proces heterotropowego tworzenia kości pod pewnymi względami jest podobny do tworzenia kości szkieletowych podczas rozwoju zarodkowego i gojenia się złamań poporodowych, najważniejszą różnicą jest brak składnika zapalnego w pierwotnym tworzeniu szkieletu.

Genetyka POF i studia rodzinne. Rodzinny POF jest niezwykle rzadką chorobą w populacji i ma autosomalny dominujący typ dziedziczenia z całkowitą penetracją [14]. Chociaż większość zgłaszanych przypadków choroby ma charakter sporadyczny (samotny w rodzinie), literatura opisuje rodziny, w których dotknięty jest rodzic - potomek / potomkowie: bracia, siostry, w tym bliźniaki. Interesująca jest obserwacja J.M. Connor i in. [15], opisujący rodzinę, w której POF zdiagnozowano u 3 pokoleń u 5 osób. W pierwszym pokoleniu dotknięty został mężczyzna, który miał 2 chore córki i 2 chore wnuczki. Na uwagę zasługuje wyraźna zmienność fenotypowa ciężkości choroby w tej rodzinie. Tak więc mężczyzna miał przebieg bezobjawowy do momentu urazu, po którym rozwinął się sztywność szyi, pleców, kończyn i żuchwy. Jednak w wieku 70 lat przeniósł się za pomocą trzciny cukrowej i zmarł w wieku 72 lat z powodu zawału mięśnia sercowego. Diagnozę POF postawiono mu na podstawie obecności wrodzonej deformacji palca u nóg i badania rentgenowskiego, które ujawniło uogólnioną ankylozę kręgosłupa, liczne strefy kostnienia tkanek miękkich. Jedna z jego córek również nie miała żadnych objawów choroby, dopóki nie skończyła 22 lat, kiedy po usunięciu zęba i późniejszej protetyce rozwinęła się sztywność szczęki. 15-letnia siostra zauważyła spontaniczny obrzęk lewej dolnej nogi, gdy zdiagnozowano włókniakomięsak na podstawie biopsji. Dalszy przebieg choroby (charakterystyczny bolesny obrzęk i postępujące ograniczenie zakresu ruchu) świadczył jednak o POF. Śmierć nastąpiła po 28 latach od zapalenia płuc w stanie całkowitego bezruchu. Miał także wnuczki POF 2 pacjenta od najstarszej córki.

F.S. Kaplan i in. [16] przedstawił dane dotyczące przeniesienia POF od chorego ojca na 2. córki i syna. Tak więc 27-letni mężczyzna (z małżeństwa klinicznie zdrowych rodziców, trzeci syn w rodzinie, 2 braci jest zdrowych), który ma charakterystyczną mikrodaktylię kciuka, zachorował 2 lata po urazie. Klinicznie zaobserwowano pojawienie się bolesnych węzłów na szyi, a następnie uogólnienie procesu i kostnienie ektopowe, postęp choroby i powstawanie znacznego deficytu ruchowego. Określono skrócenie i powiększenie szyj kości udowej. Trzej jego potomkowie mieli również wrodzoną mikrodaktyczność kciuków z dalszym rozwojem typowego wzoru POF, podczas gdy jeden z jego synów miał pierwsze kostnienie mięśnia czworogłowego uda w wieku 2 miesięcy po wstrzyknięciu domięśniowym, au 2 innych dzieci - w wieku 3 lat.

Zgodnie z innymi obserwacjami literatury [17] autorzy często opisują fenotypową heterogeniczność POF: charakter poporodowej kostnienia heterotopowego różni się w zależności od historii, przypadków urazów tkanek miękkich i częstości występowania chorób wirusowych. Według N. Hebela i in. [18] tworzenie fenotypu choroby podczas rozwoju prenatalnego zależy od czynników genetycznych, podczas gdy czynniki współistniejące (środowiskowe) wpływają na poporodowy przebieg kostnienia heterotopowego.

Genetyka molekularna. JEŚĆ. Shore i in. [19] przeprowadził analizę całego genomu na materiale z 5 rodzin z POF i ujawnił powiązanie choroby z regionem 23-24 chromosomu 2 (2q 23-q24), w którym zmapowany jest gen ACVR1 (Rreceptor aktywiny A, typ I) (nazwa alternatywna ACK2 - Aktywina Kinaza 2 podobna do receptora). Sekwencjonowanie wszystkich eksonów kodujących białka i regionów egzon-intron pozwoliło naukowcom zidentyfikować heterozygotyczną mutację R (206) H (podstawienie aminokwasu argininy za histydynę w pozycji 206) we wszystkich dotkniętych członkach rodziny z 5 rodzin, a także u 32 pacjentów ze sporadycznym POF. Badanie molekularnych podstaw genetycznych POF w różnych populacjach ujawniło, że choroba jest ściśle powiązana głównie z heterozygotyczną mutacją de novo R (206) H w sporadycznym POF [20–22]. Stwierdzono również heterozygotyczną mutację desensową de novo G (356) D w tym samym genie [23].

Badania wykazały, że we wszystkich przypadkach sporadycznych i rodzinnych chorób dziedzicznych u pacjentów z klasycznym obrazem klinicznym POF wykryto mutację R (206) H w genie ACVR1 / ALK [24–26]. Ten gen koduje receptor ACVR1 należący do rodziny receptorów BMP (białko morfogenetyczne kości). BMP jest białkiem regulacyjnym uczestniczącym w procesie tworzenia zarodka i odbudowy kości szkieletowych po urodzeniu (indukuje rozwój mezodermy, tworzenie tkanki kostnej, zębów, tworzenie kości i naprawę złamań) [27]. Konwersja sygnału BMP zachodzi przez receptory typu 1: BMPR1A, BMPR1B i ACVR1 / ALK2 [28].

A.B. Shafrits i in. [29] stwierdził podwyższony poziom białka BMP4 i jego ekspresji (mRNA) w komórkach limfoblastoidalnych u 26 z 32 pacjentów z POF i u 1 z 12 zdrowych osób (p Referencje

  1. Wortman R.L. Choroby zapalne na Mascle // Textbook of Reumatology. Czwarta edycja. 1993. Vol. II. Str. 1170.
  2. Fibrodisplasia (myositis) ossificans progressiva. Podkład w metabolicznych chorobach kości i zaburzeniach metabolizmu minerałów. Pierwsza edycja. Redaktor: M.J. Favus. 1990. R. 267–269.
  3. Wheeless C.R. Myositis Ossificans (guz Sternera). Podręcznik ortopedii „Wheeless”. http://www.nedug.ru/lib/traum/wheeless/93-94.
  4. Hegyi L., Gannon F.H., Glaser D.L., Shore E.M., Kaplan F.S., Shanahan C.M. Komórki zrębowe zmian postępujących w fibrodysplazji ossificans wyrażają markery linii mięśni gładkich i osteogenny czynnik transkrypcyjny Runx2 / Cbfa-1: wskazówki do naczyniowego pochodzenia heterotopowego skostnienia? // Pathol. 2003. Vol 201. N 1. R. 141–148.
  5. Kaplan F.S., Le Merrer M., Glaser D.L., Pignolo R.J., Goldsby R., Kitterman J.A., Groppe J., Shore E.M. Fibrodysplasia ossificans progressiva. Najlepsze praktyki i badania // Reumatologia kliniczna. 2008. Vol. 22. R. 191–205.
  6. Krisyuk A.P., Gorodnaya V.N., Saldimirova L.Ya. Metoda leczenia postępującego kostniejącego zapalenia mięśni // Kijowski Instytut Ortopedii. 1983. 9 s.
  7. Smith R., Athanasou N.A., Vipond S.E. Fibrodysplasia (myositis) ossificans progressiva: cechy kliniczno-patologiczne i historia naturalna // Quart. J. Med. 1996. Vol. 89. P. 445–456.
  8. Kaplan F.S., Tabas J., Gannon F.H., Finkel G., Hahn G.V., Zasloff M.A. Histopatologia fibrodysplazji ossificans progressiva: proces endochondralny // J Bone Joint Surg Am. 1993. Vol. 75A. Str. 220–230.
  9. Gannon F.H., Valentine B.A., Shore E.M., Zasloff M.A., Kaplan F.S. Ostre naciekanie limfocytów w niezwykle wczesnym uszkodzeniu fibrodysplazji ossificans progressiva // Clin Orthop. 1998. Vol. 346. P. 19–25.
  10. Hegyi L., Gannon F.H., Glaser D.L., Shore E.M., Kaplan, F.S., Shanahan C.M. Komórki zrębowe zmian postępujących w fibrodysplazji ossificans wyrażają markery linii mięśni gładkich i osteogenny czynnik transkrypcyjny Runx2 / Cbfa-1: Wskazuje na naczyniowe pochodzenie heterotopowego skostnienia // J Pathol. 2003. Vol. 201. P. 141–148.
  11. Pignolo R.J., Suda R.K., Kaplan F.S. Fibrodysplasia ossificans progressiva uszkodzenie // Clin Rev Bone Miner Metab. 2005. Vol. 3. str. 195–200.
  12. Antelava O.A., Lobzhanidze T.B., Nikishina I.P., Fedorov E.S., Belskaya E.A., Khitrov A.N. Postępująca skostniająca się fibrodysplazja // rak piersi. 2005. nr 8. C. 560–564.
  13. Gannon F.H., Valentine B.A., Shore E.M., Zasloff M.A., Kaplan F.S. Ostre naciekanie limfocytów w niezwykle wczesnym uszkodzeniu fibrodysplazji ossificans progressiva // Clin Orthop. 1998. Vol. 346. P. 19–25.
  14. OMIM # 135100 - Online Mendelian Inheritance in Man.
  15. Connor J.M., Skirton H., Lunt P.W. Trzy pokoleniowa rodzina z fibrodysplazja ossificans progressiva // J. Med. Genet 1993. Vol. 30. P. 687–689.
  16. Kaplan F.S., McCluskey W., Hahn G. i in. Genetyczna transmisja fibrodysplazji ossificans progressiva: raport rodziny // J. Bone Joint Surg. 1993. Vol. 75A. Str. 1214–1220.
  17. Janoff H. B., Muenke M., Johnson L. O., Rosenberg A., Shore E. M., Okereke E., Zasloff M., Kaplan F. S. Fibrodysplasia ossificans progressiva u dwóch przyrodnich sióstr: dowód na matczyny mozaizm // Am J Med Genetics. 1996. Vol. 61. P. 320–324.
  18. Hebela N., Shore E.M., Kaplan F.S. Trzy pary bliźniąt monozygotycznych z fibrodysplazją ossificans progressiva: rola środowiska w postępie kostnienia heterotopowego // Clin Rev Bone Miner Metab. 2005. Vol. 3. str. 205–208.
  19. Shore EM, Xu M., Feldman GJ, Fenstermacher DA, Cho T.-J., Choi IH, Connor JM, Delai P., Glaser DL, LeMerrer M., Morhart R., Rogers JG, Smith R., Triffitt JT, Urtizberea JA, Zasloff M., Brown MA, Kaplan FS Nawracająca mutacja w receptorze BMP typu I ACVR1 powoduje odziedziczoną i sporadyczną fibrodysplazję ossificans progressiva // Nature Genet. 2006. Vol. 38. str. 525–527.
  20. Lin G.-T., Chang H.-W., Liu C.-S., Huang P.-J., Wang H.-C., Cheng Y.-M. De novo 617G-A mutacja nukleotydowa w genie ACVR1 u tajwańskiego pacjenta z fibrodysplazją ossificans progressiva // J. Hum. Genet 2006. Vol. 51. P. 1083–1086.
  21. Bocciardi R., Bordo D., Di Duca M., Di Rocco M., Ravazzolo R. Analiza mutacyjna genu ACVR1 u pacjentów włoskich dotkniętych fibrodysplazią ossificans progressiva: potwierdzenia i postępy // Europ. J. Hum. Genet 2009. Vol. 17. P. 311–318.
  22. Nakajima M., Haga N., Takikawa K., Manabe N., Nishimura G., Ikegawa S. Mutacja ACVR1 617G-A występuje również u trzech japońskich pacjentów z fibrodysplazją ossificans progressiva // J. Hum. Genet 2007. Vol. 52. P. 473–475.
  23. Furuya H., Ikezoe K., Wang L., Ohyagi Y., Motomura K., Fujii N., Kira J., Fukumaki Y. Unikalny przypadek fibrodysplasia ossificans progressiva z mutacją ACVR1, G356D, inną niż powszechna mutacja (R206H) // Popr. J. Med. Genet 2008. Vol. 146A. Str. 459–463.
  24. Nakajima M., Haga N., Takikawa K. i in. Mutacja ACVR1 617G> A występuje także nawracająco u trzech japońskich pacjentów z fibrodysplazją ossificans progressiva // J. Hum. Genet 2007. Vol. 52 (5). P. 473–475.
  25. Koster B., Pauli R. M., Reardon W. i in. Klasyczne i nietypowe fenotypy fibrodysplazji ossificans progressiva (FOP) są wywoływane przez mutacje w receptorze białek morfogenetycznych kości (BMP) typu I ACVR1 // Hum. Mutat. 2009. Vol. 303. str. 79–90.
  26. Deirmengian J.K., Hebela N.M., O’Connell M., Glaser D.L., Shore E.M. i in. Proksymalne piszczelowe osteochondromie u pacjentów z fibrodysplazją Ossificans Progressiva // J Bone Joint Surg Am. 2008. Vol. 90 (2). Str. 366–374.
  27. Groppe J.C., Shore E.M., Kaplan F.S. Modelowanie funkcjonalne mutacji ACVR1 (R206H) w FOP // Clin. Orthop. Relat. Res. 2007. Vol. 462. P. 87–92.
  28. Rigueur D., Brugger S., Anbarchian T., Kim J.K., Lee Y.J., Lyons K.J. Receptor BMP typu I ACVR1 / ALK2 jest wymagany do chondrogenezy podczas rozwoju // Bone Miner Res. 2014. 21 listopada.
  29. Shafritz A.B., Shore E.M., Gannon F.H. i in. Nadekspresja morfogenu osteogennego w fibrodysplazji ossificans progressiva // New Eng. J. Med. 1996. Vol. 335. P. 555–561.
  30. Lucotte G., Semonin O., Lutz P. A de novo heterozygotyczna delecja 42 par zasad w genie noggin pacjenta z fibrodysplazja ossificans progressiva. (Letter) // Clin. Genet 1999. Vol. 56. P. 469–470.
  31. Gannon F.H., Glaser D., Caron R., Thompson L.D.R., Shore E.M., Kaplan F.S. Zaangażowanie komórek tucznych w fibrodysplazja ossificans progressiva // Hum Pathol. 2001. Vol. 32. str. 842–848.
  32. Inagaki Y.L., Kashima T.G., Hookway E.S., Tanaka Y., Hassan A.B., Oppermann U., Athanasou N.A. Białko macierzy zębinowej 1 (DMP-1) jest markerem tworzenia kości i mineralizacji w guzach tkanek miękkich // Virchows Arch. 2015. 29 stycznia.
  33. Kovalenko-Klychkova N.A., Klychkova I.Yu., Kenis V.M., Melchenko E.V. Postępująca fibrodysplazja kostniąca u dzieci (przegląd literatury i analiza 5 przypadków klinicznych) // Traumatologia i ortopedia Rosji. 2014. nr 1. S. 102–109.
  34. Zatsepin S.T. Patologia kości u dorosłych. M.: Medicine, 2001.639 s.
  35. Scarlett R.F., Rocke D.M., Kantanie S. i in. Grypopodobne choroby wirusowe i nawroty fibrodysplazji ossificans progressiva // Clin. Orthop. Relat. Res. 2004. Vol. 423. P. 275–279.
  36. Ryabova T.V., Geppe N.A., Mikhaleva G.V., Sermyagina I.G. Postępująca fibrodysplazja kostnienia u dzieci // Pytania dotyczące praktycznej pediatrii. 2011. nr 6 (2). S. 99–106.
  37. Kaplan F.S., Xu M., Glaser D.L., Collins F., Connor M., Kitterman J., Sillence D., Zackai E., Ravitsky V., Zasloff M., Ganguly A., Shore E.M. Wczesna diagnoza fibrodysplazji ossificans progressiva // Pediatrics. 2008. Vol. 121 (5). P. 1295–300.
  38. Rhen T., Cidlowski J.A. Przeciwzapalne działanie glukokortykoidów - nowe mechanizmy dla starych leków // N Engl J Med. 2005. Vol. 353. P. 1711–1723.
  39. Sól disodowa kwasu etylenodiaminotetraoctowego. http: /www.pharmasvit.com / v3 / Spravochniki / lecarstvo1293.html.
  40. Orcel P., Beaudreuil J. Bisfosfoniany w chorobach kości innych niż osteoporoza // Staw kostny kręgosłupa. 2002. Vol. 69. str. 19–27.
  41. Glaser D.L., Kaplan F.S. Uwagi dotyczące leczenia fibrodysplazji ossificans progressiva // Clin Rev Bone Miner Metab. 2005. Vol. 3. str. 243–250.
  42. Gannon F.H., Glaser D., Caron R., Thompson L.D.R., Shore E.M., Kaplan F.S. Zaangażowanie komórek tucznych w fibrodysplazja ossificans progressiva // Hum Pathol. 2001. Vol. 32. str. 842–848.
  43. Weinreb M., Suponitsky I., Keila S. Układowe podawanie anabolicznej dawki PGE2 u młodych szczurów zwiększa zdolność osteogenną szpiku kostnego // Kość. 1997. Vol. 20. P. 521–526.
  44. Jones M.K., Wang H., Peskar B.M., Levin E., Itani R.M., Sarfeh I.J., Tarnawski A.S. Hamowanie angiogenezy przez niesteroidowe leki przeciwzapalne: wgląd w mechanizmy i implikacje dla wzrostu raka i gojenia wrzodów // Nature Med. 1999. Vol. 5. P. 1418-1423.
  45. Levitz C.L., Cohen R.B., Zasloff M.A., Kaplan F.S. Rola prostaglandyn w tworzeniu kości // Abstrakty z pierwszego międzynarodowego sympozjum na temat Fibrodysplasia Ossificans Progressiva. 25–26 września 1991 r., Filadelfia, Pensylwania // Calcif Tissue Int. 1992. Vol. 50. P. 385–388.
  46. DiCesare P.E., Nimni M.E., Pen L., Yazdi M., Cheung D.T. Wpływ indometacyny na demineralizowane wywołane kość heterotopowe kostnienie u szczura // J Orthop Res. 1991. Vol. 9. P. 855–861.
  47. Shimono K., Tung W. E., Macolino C., Chi A. H., Didizian J. H., Mundy C. i in. Silne hamowanie kostnienia heterotopowego przez jądrowych agonistów receptora kwasu retinowego-gamma // Nat. Med. 2011. Vol. 17. P. 454–460.

Tylko dla zarejestrowanych użytkowników

WŁÓKNISTA OSTEODISPLAZJA: formy, anatomia, przyczyny, leczenie

Uszkodzenie kości w osteodysplazji zwłóknieniowej charakteryzuje się ogniskową proliferacją komórek podobnych do fibroblastów.

Komórki te mogą funkcjonować jako osteoblasty, wytwarzając macierz zewnątrzkomórkową, która może się zwapniać, tworząc siateczkową tkankę kostną lub jako chondrocyty, wytwarzając macierz zewnątrzkomórkową podobną do macierzy chrząstki.

Na radiogramach znajdują się obszary oświecenia o różnych rozmiarach i kształtach. Mężczyźni i kobiety chorują równie często.

Połączenie polossalnej włóknistej osteodysplazji, przedwczesnego rozwoju seksualnego i przebarwienia skóry nazywa się zespołem McKune-Albrighta. Przyczyną tego zespołu są mutacje somatyczne genu GNAS1 kodującego as-podjednostka białka G. Kobiety chorują 10 razy częściej niż mężczyźni.

Formy choroby

Najczęstszą postacią zwłóknienia kości jest monossal. Może to być bezobjawowe lub objawiać się bólem w dotkniętej kości i patologicznymi złamaniami. Najczęściej dotyczy to żeber i kości czaszki twarzy, zwłaszcza górnej szczęki.

Z innych kości w proces mogą być zaangażowane metafizy i przepony bliższej kości udowej lub piszczeli. Skórka zazwyczaj się nie zmienia.

Diagnoza jest zwykle dokonywana w wieku 20-30 lat. Mniej powszechna jest polossalna postać choroby. U około jednej czwartej pacjentów dotyczy to ponad połowy kości. Czasami występuje uszkodzenie po jednej stronie ciała lub jednej kończyny (zwykle dolnej).

Około połowa pacjentów wykazuje zmiany w kościach czaszki twarzy. W przeciwieństwie do mono-rosyjskiej formy złamania i deformacje szkieletu są wykrywane już w dzieciństwie. Im wcześniej choroba się rozpocznie, tym trudniej.

Przebieg choroby może ustabilizować się w okresie dojrzewania i pogorszyć się w czasie ciąży. Przedwczesne zamknięcie stref wzrostu nasady prowadzi do zahamowania wzrostu.

Anatomia patologiczna

Obie formy włóknistej osteodysplazji charakteryzują się podobnymi zmianami w tkance kostnej, jednak w postaci polikosalnej częściej występują struktury chrząstki. Podczas cięcia kości widoczne są ogniska elastycznej brudnej różowej tkanki z małymi wtrąceniami kostnymi, zastępując gąbczastą substancję i wypełniającą jamę szpiku kostnego.

Powierzchnia śródbłonka często wygląda na skorodowaną. Badanie histologiczne ujawnia włóknistą tkankę łączną w ogniskach, reprezentowaną przez komórki podobne do fibroblastów oraz włókna kolagenu i retikuliny zlokalizowane w postaci luźnej spirali.

Wśród włókien tkanki łącznej znajdują się wtrącenia siatkowatej tkanki kostnej z losowo rozmieszczonymi prymitywnymi wiązkami kostnymi, nadającymi ogniskom ziarnisty wygląd.

Większość wiązek kostnych nie jest pokryta osteoblastami, ale jest otoczona grubymi warstwami matrycy organicznej. Około 10% pacjentów w ogniskach ma wyspy chrząstki szklistej, a substancja śluzowata może dominować u młodych pacjentów.

Za pomocą mikroskopii polaryzacyjnej lub specjalnego barwienia można zobaczyć, że włókna kolagenowe tkanki kostnej wyrastają do szpiku kostnego..

W postaci polossalnej torbiele mogą tworzyć się w kościach, w których często występują krwotoki; ściana torbieli jest często wyłożona siderofagami i gigantycznymi komórkami podobnymi do osteoklastów. W obu postaciach zwłóknieniowej osteodysplazji mniej niż 1% pacjentów ma złośliwe zwyrodnienie ognisk.

Jeśli choroba zostanie wykryta w dzieciństwie, nowotwory złośliwe z reguły pojawiają się w wieku 20-40 lat. Około jedna trzecia nowotworów rozwija się po radioterapii.

Włókniak kostniący czasami rozwija się w zwartej substancji długich rurkowatych kości, co jest uważane za jedną z opcji włóknistej osteodysplazji. Najczęściej znajduje się w przeponach kości piszczelowej u nastolatków. Guz jest łagodny, ale z niepełną resekcją może się powtórzyć.

Dane rentgenowskie

Na zdjęciach radiologicznych ogniska wyglądają jak plamy oświecenia o wyraźnie określonych, równych lub zapiekanych konturach; substancja korowa w pobliżu ogniska zwykle staje się cieńsza. Podobnie jak w przypadku choroby Pageta, rozmiar kości może wzrosnąć.

Często identyfikuje się kilka izolowanych ognisk, które nadają kości wygląd komórkowy. Błędem jest nazywanie ośrodków oświecenia cystami, ponieważ nie zawierają one płynów; jednorodne oświecenie ze względu na to, że wiązki kości w siateczkowo-włóknistej tkance kostnej są bardzo cienkie.

Charakterystyczne są deformacje kości: deformacja kości szyjki kości udowej, skrzywienie kości udowej w postaci patyka pasterskiego, łukowata krzywizna piszczeli, rowek Harrisona i wysunięcie panewki w jamę miednicy.

W przypadku uszkodzenia kości czaszki twarzy wykrywane jest osteoskleroza i hiperostoza, niektóre kości mogą się powiększać (leontiasis ossea). Gdy wpływają na kości skroniowe, mięsień zewnętrzny słuchu zwęża się.

U dziewcząt z zespołem McCune-Albrighta i niektórych chłopców z prawidłowym rozwojem seksualnym wiek kości wyprzedza wiek paszportowy. Z reguły gruczoły szyszynki są dotknięte dopiero po okresie dojrzewania. Czasami pojawiają się duże zagłębienia w ogniskach, które deformują kość i przypominają tętniakowe torbiele kości.

Przyczyny hiperostozy

Zaburzenia endokrynologiczne

  • Pierwotna nadczynność przytarczyc
  • Niedoczynność tarczycy
  • Akromegalia

Zapalenie ucha radiacyjnego

Zatrucie

  • Fluorek
  • Fosfor
  • Beryl
  • Arsen
  • Prowadzić
  • Bizmut
  • Hiperwitaminoza A.

Osteomalacja

  • Krzywicy opornej na witaminę B (cukrzyca fosforanowa)
  • Przewlekłą niewydolność nerek

Ograniczona osteoskleroza w przewlekłym zapaleniu kości i szpiku

Osteosklerotyczne stadium choroby Pageta

Osteoskleroza spowodowana przerzutami, chłoniakami i innymi hemoblastozami (choroby mieloproliferacyjne, anemia sierpowata, białaczka, choroba szpiczakowa, mastocytoza układowa)

Osteopetroza

  • Autosomalny recesywny (ciężki, objawiony w okresie niemowlęcym)
  • Autosomalny dominujący (łatwiejszy, przejawia się u dorosłych)
  • Niedobór anhydrazy węglanowej II w połączeniu z kwasicą cewkową nerek

Inne powody

  • Pycnodysostosis
  • Zwłóknienie szpiku
  • Uogólniona hiperostoza korowa
  • Periostoza Pachyderma
  • Dziedziczna hiperfosfatazja
  • Dysplazja trzonu kości Kamurati - Engelman
  • Meloreostoza
  • Osteopoikilia
  • Zespół Morgagniego

Obraz kliniczny

Przebieg choroby może być inny. Głównymi objawami są ból w dotkniętym obszarze, deformacja kości i złamania patologiczne. Uszkodzenie kości czaszki może powodować bóle głowy, napady padaczkowe, uszkodzenie nerwów czaszkowych (w tym utratę słuchu), zwężenie zewnętrznego przewodu słuchowego, zniekształcenie rysów twarzy i krwotoki na skórze głowy.

Czasami pierwszą manifestacją zespołu McKune-Albright jest przedwczesny rozwój seksualny. Poziomy wapnia i fosforu w surowicy są zwykle normalne. W postaci polossalnej u około jednej trzeciej pacjentów występuje wzrost metabolizmu kości wraz ze wzrostem aktywności fosfatazy alkalicznej w surowicy i poziomem markerów resorpcji kości w moczu.

U niektórych pacjentów pojemność minutowa serca może wzrosnąć, podobnie jak w ciężkiej chorobie Pageta. Z reguły choroba jest diagnozowana z rozległym uszkodzeniem kości, co może nie być możliwe przy łagodnym przebiegu..

Większość pacjentów z zespołem McCune-Albright ma plamy od jasnego do ciemnobrązowego koloru z nieregularnymi postrzępionymi konturami przypominającymi mapę geograficzną.

Natomiast kontury plam mlecznych w kolorze kawy z nerwiakowłókniakowatością są bardziej równomierne. Jeden pacjent rzadko ma więcej niż 6 miejsc. Mogą być małe (1 cm średnicy) lub odwrotnie, bardzo duże i często znajdują się po jednej stronie ciała, zwykle w tym samym miejscu, co ogniska uszkodzenia kości.

Ulubioną lokalizacją są plecy, pośladki i sacrum. Kiedy plamy znajdują się na skórze głowy, włosy nad nimi mogą ciemnieć. Pojawieniu się kostniaków skóry na dotkniętych kościach towarzyszy łysienie. U niektórych pacjentów jednocześnie wykrywa się zespół McCune-Albrighta i neurofibromatozę..

Przedwczesny rozwój seksualny występuje częściej u dziewcząt. Charakterystyczne są krwawe wydzieliny z pochwy, wzrost piersi, wzrost włosów pachowych i łonowych.

Podczas badania jajników nie znaleziono kilku dziewcząt z ciałka żółtego. Poziomy estrogenu są podwyższone, a hormony gonadotropinowe są niskie lub niewykrywalne. Receptory estrogenowe występujące w ogniskach uszkodzenia kości.

Charakterystyczne plamy pigmentowe są często, ale nie zawsze. Często występuje tyreotoksykoza, rzadziej - zespół Cushinga, akromegalia, wtórny hipogonadyzm i śluzaki tkanek miękkich. Czasami obserwuje się hipofosfatemiczną osteomalację przypominającą paraneoplastik. Przedwczesny rozwój seksualny, tyreotoksykoza i zespół Cushinga z zespołem McCune-Albrighta nie są związane z zaburzeniami układu podwzgórzowo-przysadkowego, ale z autonomiczną nadczynnością jajników, nadnerczy i tarczycy.

Poziomy LH i FSH nie rosną w nocy (jak w przypadku prawdziwego przedwczesnego rozwoju seksualnego) i po podaniu gonadoliberiny. Ponadto długotrwałe leczenie analogami gonadoliberiny nie hamuje wydzielania hormonów płciowych i nie eliminuje objawów przedwczesnego rozwoju seksualnego.

Jak już wspomniano, zespół McKune - Albright występuje w wyniku mutacji somatycznych genu GNAS1 kodującegos-podjednostka białka G, co prowadzi do wzrostu jego funkcji i stałej aktywacji cyklazy adenylowej. Zmutowany allel jest obecny tylko w części komórek..

W postaci mono-rosyjskiej komórki niosące ten allel znajdują się tylko w ogniskach zmian kostnych, podczas gdy w przypadku zespołu McKuehna-Albrighta takich komórek jest znacznie więcej. Sugerowana jest wysoka aktywność G.s-białko stymuluje ekspresję protoonkogenu FOS w komórkach kostnych.

Zwierzęta transgeniczne z nadmierną ekspresją genu FOS rozwijają zmiany kostne przypominające osteodysplazję włóknistą. Co ciekawe, zaburzenia w zespole McCune-Albrighta są wprost przeciwne do tych obserwowanych w przypadku pseudohypoparathyroidism typu Ia i dziedzicznej osteodystrofii Albrighta. W ostatniej chorobie wynikającej z mutacji w genie GNAS1 aktywność as-podjednostki białka G są zmniejszone, dlatego rozwija się oporność na hormony, których drugim mediatorem jest cAMP.

Uszkodzenie kości w zwłóknieniowej osteodysplazji często przypomina włóknisto-torbielowate zapalenie kości. Główne różnice w zwłóknieniowej osteodysplazji to wiek pacjentów, prawidłowy poziom wapnia we krwi, osteoskleroza kości czaszki i plamy starcze w zespole McCune-Albrighta. Czasami te dwie choroby łączą się.

Uszkodzenie kości, plamy starcze i węzły na skórze mogą być objawami neurofibromatozy. Plamy koloru kawy z mlekiem z nerwiakowłókniakowatością są liczniejsze niż z włóknistą osteodysplazją i są rozrzucone po całym ciele. Plamiste plamki pod pachami są charakterystyczne. Ponadto należy odróżnić zmiany rentgenowskie w osteodysplazji zwłóknieniowej od pojedynczych i tętniakowych torbieli kostnych i włókniaków niedokrwiennych. Leontiasis ossea jest najczęściej przejawem osteodysplazji zwłóknieniowej, ale można ją również zaobserwować w wielu innych chorobach, na przykład w dysplazji czaszkowo-taflowej, hiperfosfatazji oraz u osób dorosłych z chorobą Pageta.

Leczenie

Włóknista osteodysplazja jest nieuleczalna. W przypadku postępującej deformacji kości, nieleczących się patologicznych złamań i bólu nie podlegającego leczeniu zachowawczemu, w zależności od wieku pacjenta i uszkodzenia kości, opatrunków gipsowych, osteotomii z osteosyntezą zanurzeniową, stosuje się ognisko zmiany i resekcji dotkniętej kości z zastąpieniem wady przeszczepem kości..

Przy rozległych zmianach, któremu towarzyszy ból kości i zwiększona aktywność fosfatazy alkalicznej, kalcytonina jest czasami skuteczna.